موضوع: اصول عملیه/استصحاب /تنبیه دوازدهم

مرحوم میلانی فرمودند :که در امور اعتقادیه در اجراء استصحاب علاوه بر یقین و شک باید دو اثر باشد اول عقد قلب دوم تحصیل یقین و معرفت

چهار قسمت درست شد شبهه حکمیه و شبهه موضوعیه

در شبهه حکمیه استصحاب اصلا جاری نیست

در شبهه موضوعیه شک در امامت امام شک می کنم و منشاء این شک دو احتمال در او است اول این اصلا بگوییم امام امام نیست و شک در امامت او بکنیم و دوم که امامت ام باقی است ولی شک در زنده بودن او بکنیم

احتمال اول طبیعی است نیست مثلا شک در امامت موسی بن جعفر بکنیم بخاطر اینکه گناه کرده و این با عصمت که شیعه معتقد است سازگار است

پس شک در بقاء وجود امام بخاطر این است که زنده است یا زنده نیست؟

در شبهه موضوعیه استصحاب جاری است و بقاء وجود امام را استصحاب می کنیم

در توضیح بیشتر

شک ما یا در حیات امام است و یا شک در امام معلومه است

در مورد اول که موضوع ما حیات امام است استصحاب جاری است و در دوم که موضوع امامت معلومه باشد استصحاب جاری نیست چون با استصحاب علم ثابت نمی شود

فائدتان

فایده اول

عقد قلب و تسلیم غیر از معرفت است و شاهد آن این ایه کریمه است ﴿ وَ جَحَدُوا بِها وَ اسْتَيْقَنَتْها أَنْفُسُهُمْ‌ ﴾[1] .

در اینکه یقین در نفس دارند ولی انکار عقد قلب میکند و ظاهرا این ایه است که ممکن انسان یقین پیدا به شی بکند ولی عقد قلب و تسلیم در برابر او نباشد.