مسئله 8: «لو تاب اللائط إيقابا أو غيره قبل قيام البينة سقط الحد و لو تاب بعده لم يسقط، و لو كان الثبوت بإقراره فتاب فللإمام عليه السلام العفو و الاجراء، و كذا لنائبه على الظاهر».[1]

در این مسئله، این فرع بیان می شود که اگر لواط کننده، چه دخول در دبر کرده باشد و یا چه دخول نکرده است و به معنای لغوی لواط و عام باشد و این فرد توبه کند، در اینجا سه فرض متصور می شود:

فرض اول: قبل از بینه توبه کند.

فرض دوم: بعد از قیام بینه توبه کند.

فرض سوم: بعد از اقرار توبه کند.

حکم فرض اول: اگر فرد، قبل از قیام بینه توبه کند، گفته شده که حد ساقط است.

در این رابطه می گوئیم، نسبت به لواط، هیچ دلیل و روایتی وجود ندارد و هرچه هست، در بحث زنا آمده است که در جای خودش بیان شده است، البته می توان به همان ادله برای مورد بحث هم استدلال کرد و گفت در اینجا دو دلیل وجود دارد:

دلیل اول: عدم الخلاف در مسئله.

دلیل دوم: مرسله جمیل[2] و صحیحه مالک بن عطیه که اینگونه داشت: «فَقَالَ لَهُ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ ع قُمْ يَا هَذَا فَقَدْ أَبْكَيْتَ مَلَائِكَةَ السَّمَاءِ وَ مَلَائِكَةَ الْأَرْضِ فَإِنَّ اللَّهَ قَدْ تَابَ عَلَيْكَ فَقُمْ وَ لَا تُعَاوِدَنَّ شَيْئاً مِمَّا فَعَلْت‌».[3]

پس حکم صورت اول، مشخص است و توبه قبل از قیام بینه، حد را ساقط می کند.[4]

حکم فرض دوم: فرد بعد از اقامه بینه بر لواط، توبه می کند، در اینجا گفته شده که حد ساقط نیست.

دلیل اول: شهرت؛[5]

دلیل دوم: روایاتی که در باب زنا آمده بود، با تنقیح مناط در اینجا هم جاری می باشد.[6]

حکم فرض سوم: فرد بعد از ثبوت لواط به اقرار، توبه می کند، در اینجا آیا توبه این شخص پذیرفته می شود یا خیر؟

در باب زنا گفتیم امام علیه السلام مخیر است که او را عفو کند یا حد را بر او جاری کند، در اینجا هم همان حرف را می گوئیم، به دو دلیل:

دلیل اول: عدم الخلاف؛

دلیل دوم: روایت مالک بن عطیه و روایات باب زنا.[7]

سوال: آیا این تخییر اختصاص به امام علیه السلام دارد یا نائب او که حاکم اسلامی هم باشد، این تخییر را دارد؟

جواب: این بحث را مفصلا در جلسه 6 سال 1398 بیان کردیم و همان حکم جاری است.[8]

این تمام کلام در مسئله هشتم بود.

مسئله 9: «يثبت السحق و هو وطء المرأة مثلها‌بما يثبت به اللواط، و حده مائة جلدة بشرط البلوغ و العقل و الاختيار محصنة كانت أم لا، و قيل في المحصنة الرجم، و الأشبه الأول، و لا فرق بين الفاعلة و المفعولة، و لا الكافرة و المسلمة».[9]

کلام در حد مساحقه است، می گویند اشکالی نیست که مساحقه حرام است و از گناهان کبیره است.

مساحقه، به وطی زن با زن دیگری گفته می شود و در برخی از روایات، «اللواتی»[10] هم اطلاق شده است که گفته شده عمل قول لوط بوده است و در روایات آمده است لاقیس دختر ابلیس، زمانی که مردهای قوم لوط به لواط گرویدند، زنها هم به مساحقه پرداختند و این کار را از او یاد گرفتند و مردها مشغول مردها و خانم ها مشغول خانم ها بودند و در لسان پیامبر لعن شده اند. همچنین در قرآن هم آمده است و گفته شده که اصحاب الرس که قرآن از آنها نام می برد، همین افرادی هستند که مساحقه می کردند.[11]

دلیل اول: آیه: «فَمَنِ ابْتَغى‌ وَراءَ ذلِكَ فَأُولئِكَ هُمُ العادُون‌»؛[12] این آیه به وضوح بیان می کند که هرچه که از غیر طریق شرعی باشد، حرمت آن روشن است.

دلیل دوم: اجماع فقهاء

دلیل سوم: روایات مستفیضه که بر افرادمساحقه کننده لعنت فرستاده شد و از اصحاب الرس شمرده شده است.[13]

نکته: در اینجا باید بحث شود که حکم حد مساحقه چیست که در آن اختلاف است و در جلسه آینده بحث خواهد شد.