موضوع: تفسیر موضوعی/سوء ظن /روایات سوء ظن

کلام در آیات مربوط به سوء ظن به پایان رسید و 6 آیه را مورد بحث و بررسی تفسیری قرار دادیم و اکنون سخن به روایات سوء ظن می رسد چرا که عدل کتاب کریم ، سنت و کلام اهل بیت علیهم السلام است.

نکته :

حدیث خوانی خوب و لازم است اما کافی نیست چرا که همراه حدیث خوانی باید درایت و باور و رسوخ مفاهیم در جان و نفس انسان وجود داشته باشد. حدیث و کلام اهل بیت علیهم السلام نور است که باید در جان قرار بگیرد و در قبر و قیامت آن چه در روح ما قرار گرفته همراه ما خواهد بود.

روایت اول :

از رسول اکرم صلی الله علیه و اله نقل است که فرمود : انّ‌ اللّه‌ حرّم‌ من‌ المسلم‌ دمه‌ و عرضه و أنّ يظنّ به ظنّ السوء ... (ریاض السالکین / 3/320)

چه کسی با عنوان متدین و مومن حاضر است خون و جان مسلمانی را مورد تعرض کند و ظلم کند یا آبرو و مال مسلمانی را در خطر بیاندازد و غصب کند. آبروی مسلمان و مومن از مال او مهم تر است. هیچ مومنی به خودش اجازه نمی دهد آبروی مومنی را ببرد. در کنار این موارد که خداوند تحریم فرموده ، سو ظن به مومن را نیز تحریم فرموده است. فرقی ندارد آشنا باشد یا غریبه ، اقوام باشد یا اغارب ، همسر یا غیر همسر ، در خیابان یا در فضای شخصی و به طور مطلق این سو ظن جایز نیست.

ما نیاز به تربیت داریم اما نه از راه عقوبت ، بلکه از خدا می خواهیم ما را تربیت فرماید از راه تمسک به مسیر و کلام اهل بیت علیهم السلام و از راه توسل به حضرات معصومین علیهم السلام

البته از آن طرف نباید کاری انجام شود که موجبات ایجاد سو ظن باشد.

پس نسبت به مومن و اهل شریعت نباید سو ظن پیدا کرد و از طرف مقابل خود اهل شریعت کاری نکنند که برای دیگران نسبت به ایشان سو ظن ایجاد شود.

این مسائل باید در جامعه و اولا در زندگی شخصی و در بین اقوام و دوستان رعایت شود.