بحث در موضوع قوم عاد بود. ابتدائا یک نکته را باید توجه کنیم که مطالبی که راجع به تکبر اقوام ، مخصوصا قوم عاد بیان میکنیم ، ممکن است برای ما نیز اتفاق بیافتد و در آن صورت باید متوجه شد که ما مثل قوم عاد دچار تکبر خواهیم شد یا از نفس خودمان مراقبت میکنیم.

نکته هفتم : پس از موعظه های مختلف توسط حضرت هود علی نبینا و اله و علیه السلام ، قوم عاد اینگونه پاسخ دادند :

﴿قالُوا سَواءٌ عَلَيْنا أَ وَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَكُنْ مِنَ الْواعِظينَ﴾[1]

این آیه بیانگر پاسخ سراسر کبر و غرور قوم عاد است. نکته قابل استفاده از این آیه شریفه اینست که تکبر همانطور که سابقا هم بیان کردیم منجر به لجاجت است و لجاجت منجر به عدم پذیرش حق می شود.

مساله اخلاقی در این مجال ، حدیث نفس ما نسبت به ولی عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف است که ما در مقابل دستور و فرامین ایشان چگونه ایم.

نکته هشتم : جناب هود وقتی متوجه شد که قوم عاد اهل هدایت نیستند ، مقدمات عذاب نمایان شد. ابتدا ابر سیاه نمایان شد و قوم عاد خیال کردند ، قرار است باران ببارد. چند سال قحطی باعث شد که تصور باران ، باعث شادی شدید قوم عاد شد.

اما ابرهای سیاه همراه با باد شد و طوفان شدیدی شکل گرفت به طوری این طوفان شدید بود که افراد را با آن قوت و هیکلی که در جلسه سابق بیان شد ، بلند میکرد و در فضا میچرخاند. این طوفان به شکلی بود که سرها جدا می شد.[2] این غذاب هفت روز و هشت شب ادامه داشت.

در سوره هود آیه 58 می فرماید :

﴿وَ لَمَّا جاءَ أَمْرُنا نَجَّيْنا هُوداً وَ الَّذينَ آمَنُوا مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا وَ نَجَّيْناهُمْ مِنْ عَذابٍ غَليظ﴾

چگونه مومنین که همراه جناب هود بودند نجات یافتند؟

نظریات مختلفند : اول : در گودالی قرار گرفتند و طوفان بر ایشان مثل نسیم شد.

دوم : حضرت هود علی نبینا و اله و علیه السلام مومنین را جمع کردند. طبق تحقیق های انجام شده حضرت استاد ، حدود 200 نفر به ایشان ایمان آوردند. پس از اینکه ایشان را جمع کردند ، خطی دور ایشان کشیدند که در حیطه آن خط عذاب وارد نمی شد.