ارزش‌های قرآنی و دستاوردهای رزمندگان/الگوهای علمی و عملی در مصیبت‌ها /اخلاق اسلامی

موضوع: اخلاق اسلامی/الگوهای علمی و عملی در مصیبت‌ها /ارزش‌های قرآنی و دستاوردهای رزمندگان

مقدم شما برادران بزرگوار و عزیز بسیجی و مسئولان محترم و همکاران آن حوزه مقدسه ای که به نام حیدر کرار (سلام الله علیه) تشکیل شده است گرامی می‌داریم و حضور خواهران ارجمندی که در نشر معارف دینی، قرآن و عترت تلاش و کوشش فراوانی کردند و می‌کنند حضور آن‌ها را هم ارج می‌نهیم. «ایام البیض» است و با سالروز میلاد سید اوصیا و اولیای الهی علی بن ابی طالب (علیه آلاف التحیة و الثناء) قرین است؛ این ایام را گرامی می‌داریم و تهنیت عرض می‌کنیم و در آستانه رحلت پیام‌آور کربلا زینب کبری (علیها آلاف التحية و الثناء) هستیم، این فرصت را هم به پیشگاه ولی عصر (ارواحنا فداه) تعزیت عرض می‌کنیم.

چند جمله مربوط به شما برادران بزرگوار بسیجی و رزمنده‌ای که در جریان حیدر کرار (سلام الله علیه) حضور دارید، بعد می‌رسیم به مسائلی که مربوط به وجود مبارک امیر مؤمنان و همچنین زینب کبری (سلام الله علیهما) است.

مستحضرید که قرآن کریم به ما اجازه این صلح و سازش تحمیلی را نداد، چون بر اساس «الْإِسْلَامُ يَعْلُو وَ لَا يُعْلَى عَلَيْهِ»[1] این با عزت زندگی می‌کند، زندگی عزیزانه را برای پیروانش می‌پذیرد و لاغیر. این اصل اول است که عزت مختص خدا و پیامبر و مؤمنین است و غیر از خدا و پیامبر و مؤمنین از عزت الهی سهیم نیستند. اصل دوم آن است که ایران در طی این سه دهه که اسلامی بودن این کشور خود را نشان داد، نه اهل تجاوز بود نه اهل تعدی بود نه اهل طغیان بود نه در صدد کشورگشایی بود، هم روابط محلی‌اش سالم بود، هم روابط منطقه‌ای آن محفوظ بود، هم روابط بین‌المللی‌اش محفوظ بود، در سه حوزه با نزاهت سیاستش را اعمال کرد؛ هم داخل خود را، هم همسایه‌های خود را، هم در سطح بین‌المل عزیزانه زندگی کرد و همه این‌ها را هم از قرآن کریم دارد.

مطلب بعدی آن است که به همه ما دستور داد ﴿وَ لْيَجِدُوا فِيكُمْ غِلْظَةً﴾،[2] این ﴿ وَلْيَجِدُواْ ﴾ امر غایب است؛ یعنی نظام اسلامی، مسئولان اسلامی، امت اسلامی باید طرزی زندگی کنند که دشمن درباره این‌ها احساس هراس بکند، همین! به خود اجازه تجاوز و تعدی ندهد. در قرآن نفرمود شما خشونت اعمال کنید، فرمود طرزی زندگی کنید که دشمن نتواند بر شما نفوذ کند؛ بین این دو مطلب خیلی فرق است. نفرمود «أغلظوا عليهم»! بر بیگانه‌ها تحمیل کنید، فرمود طرزی باشید که بیگانه طمع نکند؛ این امر غایب است. الآن هیچ‌کس طمع نمی‌کند که با سلسله جبال البرز بجنگد، با کوه دماوند بجنگد؛ اما کوه دماوند با کسی کاری ندارد همه آن خیر و رحمت و برکت است. مگر قله دماوند به جنگ کسی می‌آید؟ جز اینکه برف را تأمین می‌کند، هوا را تلطیف می‌کند، چشمه‌های در دامنش از دلش می‌جوشد، آب‌ها و نهرها از دلش می‌جوشد؛ کاری سلسله جبال البرز به جامعه ندارد فقط منشأ خیر و رحمت و برکت است.

فرمود شما مثل سلسله جبال البرز باشید، با کوه کسی نمی‌جنگد ولی کوه کاری به کار کسی ندارد. اما دشت اگر باشید همواره در صدد مورد تهاجم هستید؛ فرمود ﴿ وَلْيَجِدُواْ ﴾ ، این امر غایب است؛ یعنی شما باید طرزی زندگی بکنید که دیگران طمع نکنند همین و شما عزیزان که تلاش و کوشش می‌کنید، گزارشی که این برادر عزیز ما دادند چه در آزمون‌های دریایی، چه صحرایی، چه سنگی، چه کوهی، چه غیر کوهی همین است که تا دشمن چه در شرق، چه در غرب، چه در استکبار، چه صهیونیسم در امت اسلامی طمع نکند همین!. فرمود: ﴿وَلْيَجِدُواْ فِيكُمْ غِلْظَةً﴾، چرا مردم نمی‌روند به طرف قله؟ چون نمی‌توانند آن را تسخیر کنند؛ اما هر تپه‌ای را به هر حال یا هر دشتی را، هر جایی را می‌کنند؛ این کلنگ است و این بولدوزر است و این وسایل کندوکاو است و این دشت، اما کسی جرأت نمی‌کند به خودش اجازه بدهد که برود با قله طرف بشود. فرمود شما سلسله جبال البرز باشید، سلسله جبال زاگرس باشید آن‌ها غیر از خیر و رحمت و برکت چیزی از آن‌ها صادر نمی‌شود ولی کسی نمی‌تواند با آن‌ها درگیر بشود، این دستور است.

اگر مقام معظم رهبری، اگر مسئولان، اگر سپاه، اگر ارتش، اگر مراجع، اگر حوزه‌ها، اگر دانشگاه‌ها اصرار دارند که شما عزیزان در کارتان موفق باشید همین است؛ شما که نمی‌خواهید - خدای ناکرده - مهاجم باشید، متجاوز باشید، به کسی حمله کنید. این قرآن که کتاب دینی ماست باید خوب بخوانیم و خوب ارزیابی کنیم و خوب عمل کنیم. فرمود: ﴿وَ لْيَجِدُوا فِيكُمْ غِلْظَةً﴾، شُل نباشید، نرم نباشید، توسری‌خور نباشید، تسلیم‌شدنی نباشید، همین! و کار شما عزیزان این است؛ این یک اصل.

در جبهه‌های جنگ هم البته ذات اقدس الهی به پیامبر خود دستور داد حالا آن‌ها که حمله کردند: ﴿جَاهِدِ الْكُفَّارَ وَالْمُنَافِقِينَ وَاغْلُظْ عَلَيْهِمْ﴾[3] [4] آن دیگر در سفره جبهه جنگ است؛ آنجا کسی شیرینی تقسیم نمی‌کند، آنجا وجود مبارک پیامبر مأمور شد که ﴿وَاغْلُظْ عَلَيْهِمْ﴾ آن برای آن زمان است. در حال عادی این است؛ لذا برادرانی که چه در این حوزه هستند چه در حوزه‌های دیگر هستند بهترین راهشان این است که اگر اهل کوهستان هستند در آن رزم‌های کوهستانی کارآمدتر باشند، اگر اهل منطقه‌های گرمسیر هستند در دشت‌ها و کویرهای سوزان آزمایش بگیرند که بتوانند مقاومت کنند؛ خداوند هر کسی را برای شرایط همان منطقه آفریده است.

مطلب دیگر این است که وعده الهی تخلف‌ناپذیر است: ﴿مَنْ أَصْدَقُ مِنَ اللَّهِ قِيلاً﴾[5] ، ﴿مَنْ أَصْدَقُ مِنَ اللَّهِ حَدِيثاً﴾،[6] ﴿مَنْ أَوْفَى بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ﴾[7] این مضمون در قرآن کریم فراوان است. فرمود اگر شما دین را یاری کردید هیچ قدرتی نمی‌تواند علیه شما مقاوم باشد؛ خدا حافظ شماست، چه اینکه تا به حال این‌طور بود؛ در طی این سی سال همه تلاش و کوشش کردند که جمهوری اسلامی را منزوی کنند یا محکوم بشود به لطف الهی موفق نشدند. ما در این جنگ هشت ساله، این جنگ جهانی بود؛ جنگ جهانی معنایش این نیست که همه به جان هم بیفتند، اگر همه جمع شدند به جان یک کشور این جنگ جهانی است؛ کدام کشور بود که در این هشت سال علیه ما تلاش و کوشش نکرد؟. دو سه تا کشور ضعیف بودند که چشمشان به جیب جمهوری اسلامی بود؛ لیبی بود، یا سوریه بود، کشورهای دیگری که به داد ما نرسید یا از ما نفت می‌خواستند یا گاز می‌خواستند کاری از این‌ها ساخته نبود. الجزایر بود، یک گوشه‌اش، این‌ها چشمشان به جیب و کیف جمهوری اسلامی بود و به ما فحش نمی‌گفتند کاری علیه ما نمی‌کردند؛ کاری از دست این‌ها ساخته نبود؛ از لیبی چه کاری ساخته بود؟ از سوریه و الجزایر چه کاری ساخته بود؟ همه این خطرها یا از آن ابرقدرت بود یا از این ابرقدرت بود یا از اقمارش آن‌ها بود؛ کدام کشور بود که علیه ایران فعالیت نمی‌کرد؟ این می‌شود جنگ جهانی و خدا حفظ کرد.

اینکه تاریخ نیست، همه شما در جریان بودید، همان خداست، همان قرآن است، همان عترت است؛ این چند جمله را برای حق‌شناسی از زحمات شما عزیزان ضمن دعای غیبی و شهودی می‌کنیم؛ از ذات اقدس الهی مسئلت می‌کنیم به فردِ فردِ شما و همکاران شما عزت و جلال و شکوه و عظمت و فلاح و صلاح عطا کند، پیروزی شما را مقدر بکند، شرح صدر به شما بدهد، زندگی دنیای شما، زندگی آخرت شما را تأمین بکند، خواسته‌های مشروع شما را در هر رشته‌ای فراهم بکند؛ ضمن این دعاها این چند جمله هم لازم بود که به عرض شما برسد.

اما آنچه مربوط به این خواهران است و همه ما در این بحث‌ها سهیم هستیم آن است که آنچه کشور را اداره می‌کند علم است و عقل دینی، منشأ علم و عقل دینی هم قرآن است و سخنان اهل بیت عصمت. شما ببینید دو تا مصیبت سخت و تلخ برای اهل بیت (علیهم السلام) پیش آمد؛ در هر دو مصیبت این‌ها مشغول کارهای علمی بودند. مصیبت اولی رحلت جانگداز وجود مبارک رسول گرامی (علیه و علی آله آلاف التحية و الثناء) این مصیبت عظما بود؛ وقتی پیامبر رحلت کرد اولین مصیبت‌زده وجود مبارک حضرت امیر بود؛ علی بن ابی طالب در ایام ارتحال پیامبر هنوز بدن مطهر پیامبر را دفن نکردند مشغول چه کاری شد؟ جمع قرآن؛ قرآن، قرآن، قرآن! این باید محفوظ می‌ماند؛ به این فکر که ما مجلس ختم بگیریم، به این فکر که الآن گریه بکنیم؛ گریه سر جایش محفوظ است؛ اما اصل این دین است؛ وجود مبارک حضرت امیر قبل از اینکه به آن مطالب اشک و ناله و گریه و ختم و این‌ها بپردازند، به جمع قرآن فکر می‌کرد؛ این یک نمونه.

نمونه دیگر همین مصیبت تلخ که برای وجود مبارک رسول گرامی (علیه و علی آله آلاف التحية و الثناء) پیش آمد، از نظر ولایت و امامت و مسئولیت وجود مبارک حضرت امیر بود؛ اما از نظر داغ وجود مبارک زهرا (سلام الله علیها) است؛ فاطمه زهرا (سلام الله علیها) در این مصیبت چه کار می‌کرد؟ درست است که گریه می‌کرد؛ اما کار اصلی فاطمه (سلام الله علیها) چه بود؟ این را خواهرها خوب عنایت کنند که معلوم بشود رسالت وجود مبارک فاطمه (سلام الله علیها) چیست؟ او چگونه اسوه برای همه ماست؟ نه تنها اسوه برای خواهرها، اسوه برای همه ماست. سنگین‌ترین سوگ و ماتم و غم برای فاطمه زهرا (سلام الله علیها) بود، گریه را می‌کرد، همه این کارها را می‌کرد؛ اما مصحف فاطمه هم در همین ایام نوشته شد که بعد از قرآن سند دینی ما است. در طی این ۷۵ روز یا ۹۵ روز این مصحف فاطمه نوشته شد که وقتی ائمه (علیهم السلام) استدلال می‌کنند می‌گویند این مطلب در مصحف مادرمان است. این مصحف را حضرت چه وقت نوشته است؟ در ایام مصیبت نوشته است. جبرئیل (سلام الله علیه) نازل می‌شد آن مطالب فراوان غیبی را می‌گفت، وجود مبارک صدیقه کبری (سلام الله علیها) حفظ می‌کرد، علی بن ابی طالب که می‌رسید املاء می‌کرد و علی بن ابی طالب (سلام الله عليهم اجمعين) می‌نوشت؛ شده مصحف فاطمه. [8]

بنابراین ما درست است که ایام غم باید گریه بکنیم، سینه بزنیم، ضجه بزنیم، همه سر جایش محفوظ است؛ اما اصل آن رسیدن به مسائل علمی و عقلی است؛ اگر کسی اشکالی کرد، شبهه‌ای کرد درباره قرآن، وجود قرآن، کیفیت وحی، ما باید یک جواب نقد داشته باشیم؛ ما در عین حال که موظف هستیم گریه بکنیم، اول فهم است و فهم است و فهم است و فهم، بعد گریه است. وجود مبارک حضرت امیر دیگر به سر و سینه نمی‌زد، آن سر و سینه زدن سر جایش محفوظ است، آن در درجه دوم است، اول حفظ قرآن، بعد نوبت به فاطمه زهرا (سلام الله علیها) که رسید اول تألیف مصحف فاطمه بعد سر و سینه زدن است؛ اگر - خدای ناکرده - انسان سند دینی نداشته باشد، مدرک دینی نداشته باشد، حرف علمی برای جهان نداشته باشد سینه زدن که مشکلی را حل نمی‌کند. سینه زدن در کنار این مصحف اثر دارد، ضجه و ناله و گریه در کنار قرآن اثر دارد.

آن کاری که وجود مبارک امیر المؤمنین (سلام الله علیه) کرد برای همه ما اسوه و الگو خواهد بود، این کاری هم که وجود مبارک فاطمه زهرا (سلام الله علیها) کرد برای همه ما، نه تنها خانم‌ها فقط برای همه ما الگو خواهد بود. همین معانی را زینب کبری (سلام الله علیها) در مجلسین حکومت اموی گفت، سوگند یاد کرد، فرمود هر کاری که از دست حکومت اموی بر می‌آید بکند قسم به خدا نام ما از بین رفتنی نیست[9] برای اینکه ما سند داریم، این قرآن سند ماست، مصحف فاطمه سند ماست، این علوم سند ماست، آن عقول سند ماست؛ ما که از جایی ساده برنخاستیم. شما با قرآن چه کار می‌کنید؟ بدن مطهر را شما مصلح کردید، قرآن را چه کار می‌کنید؟ احدی همتای این کتاب نمی‌تواند سوره نازل بکند.

بنابراین هم زینب کبری (سلام الله علیها)، هم مادر بزرگوارش وجود مبارک فاطمه زهرا (سلام الله علیها)، هم پدر بزرگوارش امیر المؤمنین (علیهم آلاف التحية و الثناء) اول به فکر عقل و استدلال و علم افتادند بعد به فکر عزاداری. شما هم در جمعتان - إن شاء الله - آن کارهای رزمی‌تان را که انجام می‌دهید حالا حتماً مسئول محترم شما حالا هفته‌ای چند ساعت یا روزی یک ساعت کلاس علمی می‌گذارند که به سؤالات شما پاسخ بدهند، به شبهات شما پاسخ بدهند که شما هر کدام در حد خودتان حافظ مطالب قرآن و سنت و عترت طاهرین (عليهم الصلاة و عليهم السلام) باشید.

من مجدداً مقدم شما را گرامی می‌دارم؛ گزارش جامع و امید بخشی که مسئول محترم شما ارائه فرمودند بسیار طمأنینه آور بود، از ذات اقدس الهی مسئلت می‌کنیم سعی بلیغ ایشان و سایر مسئولان و کوشش و تلاش شما برادران بزرگوار و سعی عالمانه این خواهران عزیز را ذات اقدس الهی در دنیا و آخرت با پاداش الهی مقبول بفرماید، حشر همه شما را با قرآن و عترت قرار بدهد به وسیله شما قرآن و عترت به جامعه بشریت منتقل بشود!.

پروردگارا امر فرج ولی خود را تسریع بفرما!

نظام اسلامی، مقام معظم رهبری، مراجع بزرگوار تقلید، حوزه‌های فقهی، فرهنگی، دانشگاهی همه را در سایه امام زمان حفظ بفرما!

دولت ما، ملت ما، مملکت ما، تمامیت ارضی ما، مجاهدان نستوه ما و این عزیزان همه را در سایه قرآن و عترت حفظ بفرما!

مشکلات دولت و ملت مخصوصاً در بخش مسکن، ازدواج جوان‌ها، همه این دشواری‌ها را در سایه لطف امام زمان برطرف بفرما!

مرضای مسلمین بالأخص منظورین لباس شفا بپوشان!

امنیت مناطق مسلمان نشین، مخصوصاً ایران، عراق، افغانستان، فلسطین و لبنان و سوریه را در سایه امام زمان حفظ بفرما!

خطر بیگانگان، مخصوصاً استکبار و صهیونیسم را به خود آن‌ها برگردان!

و این ادعیه را در سایه لطف ولی خود مستجاب بفرما!

همه عزیزان، مخصوصاً جوانان را مورد تفقد امام زمان (ارواحنا فداه) قرار بده!

غفر الله لنا ولكم و السلام عليكم و رحمة الله و بركاته.