جهت دوّم/باب اوّل: درباره قطع/مقصد سوّم: درباره‌ حجّت

موضوع: مقصد سوّم: درباره‌ حجّت/باب اوّل: درباره قطع/جهت دوّم

اقول:

مؤدّای اماره، سه صورت دارد.

الف: گاهی مؤدّای اماره، موضوعی است که فاقد حکم شرعی است.

مثل اینکه مولا فرموده اذا قطعت ببیاضیة الابیض یجب علیک التصدّق. و اماره دلالت بر بیاضیّت ابیض کند. در این مثال، مؤدّای اماره، بیاضیّت ابیض است و بیاضیّت ابیض، موضوعی است که فاقد حکم شرعی می‌باشد.

در این صورت اوّل، اشکال دور وارد است یعنی تنزیل اوّل متوقّف بر تنزیل دوّم و تنزیل دوّم متوقّف بر تنزیل اوّل است با همان توضیحی که در اشکال آمده است. (تنزیل اوّل: تنزیل مؤدّای اماره به منزله واقع. تنزیل دوّم: تنزیل خود اماره به منزله خود قطع).