ظنّ خاصّ «1»/طرق موصله /مقصد ششم: حجج و امارات

موضوع: مقصد ششم: حجج و امارات/طرق موصله /ظنّ خاصّ «1»

إذا عرفت ذلك(نکات مقدّماتی) فما خرج موضوعاً عن تحت هذا الأصل(اصل عدم حجّیّت ظنون) أو قيل بخروجه يذكر في ذيل فصول:

فصل

لا شبهة في لزوم اتّباع ظاهر كلام الشارع في تعيين... .

قوله: «‌إذا عرفت...».

مصنّف در پایان امر اول یعنی بیان نکات مقدّماتی می‌فرمایند بعد از این که روشن شد اصل اولی در ظنون و طرق غیر علمیّه عدم حجّیّت و اعتبار آنها می ‌باشد، باید ببینیم چه ظنونی از تحت اصل اولیّه خارج شده و دلیل خاصّ بر حجّیّت و اعتبار آنها در نزد شارع مقدّس وجود دارد و یا ادّعای حجّیّت و اعتبار آنها مطرح شده است؛ لذا در ادامه، مباحث مربوط به ظنّ خاصّ را در قالب پنج فصل مستقلّ پیگیری می‌نمایند و آن فصول عبارتند از :

    1. حجّیّت و عدم حجّیّت ظواهر کتاب؛

    2. حجّیّت و عدم حجّیّت قول لغوی؛

    3. حجّیّت و عدم حجّیّت اجماع منقول؛

    4. حجّیّت و عدم حجّیّت شهرت فتوایی؛

    5. حجّیّت و عدم حجّیّت خبر واحد.

فصل اول: حجّیّت و عدم حجّیّت ظواهر کتاب

قوله: «فصل».

محلّ نزاع در حجّیّت ظواهر کتاب به صورت اجمالی این است که آیا ظاهر آیات قرآن همان گونه که عرف می‌فهمد، به تنهایی و بدون اتّکای به روایات و قرائن خارجی حجّت و دلیل شرعی معتبر است و مجتهد می‌تواند در مقام استنباط احکام شرعی از آن استفاده نماید، یا آن که بدون تفسیر و بیان اهل بیت؟عهم؟ حجّیّت مستقلّ نداشته و قابل استناد در مقام استنباط احکام شرعی نمی‌باشد؟