مصداق بارز حجت بر تمام مخلوقات/امام، حجت بر تمام مخلوقات /اخلاق ولایی

موضوع: اخلاق ولایی/امام، حجت بر تمام مخلوقات /مصداق بارز حجت بر تمام مخلوقات

1- امام، حجت بر تمام مخلوقات

از حضرت امام حقایق امام صادق (علیه‌السلام) در کتاب "کافی شریف" و در "بحار الأنوار" است و حدیث صحیحی است. أبان بن تغلب از امام صادق (علیه‌السلام) نقل می‌کند: محمد بن يحيى، عن أحمد بن محمد، عن البرقي، عن خلف بن حماد، عن أبان بن تغلب قال: قال أبو عبد الله (عليه‌السلام): «اَلْحُجَّةُ قَبْلَ اَلْخَلْقِ وَ مَعَ اَلْخَلْقِ وَ بَعْدَ اَلْخَلْقِ»؛[1] یکی از احادیثی که می‌توانیم بگوییم حجت بر همه است چه دوست و چه دشمن و حجت بر همه‌ی عالم است، همین روایت است. حجت پیش از آفرینش هست، با آفرینش هم هست و بعد از آن نیز هست. حجت، معانی مختلفی دارد، ولی اینجا یعنی امام و انسان کامل. حجت در اینجا از اوصاف ویژه‌ی امام است. امام حجت است، چون دلیل و نور بر همه است. همه به نور وجودی او بهره‌مند می‌شوند و همه مسکوت به حقیقت امام هستند. این جمله قابل دقت است. چطور دلیل را حجت می‌گوییم که باعث اسکات خصم و اقناع دیگران است،‌ امام قبل از ایجاد ممکنات هست و همراه آنها هست و بعد از وجود مخلوقات هم امام هست. هست که هست. چنان‌چه که در روایات داریم: «لَوْ خَلَتْ مِنْ حُجَّةٍ طَرْفَةَ عَيْنٍ لَسَاخَتْ بِأَهْلِهَا».[2]

1.1- مصداق بارز حجت بر تمام خلائق

در دعای عدیله می‌خوانیم: «بيُمْنِهِ رُزِقَ اَلْوَرَى وَ بِوُجُودِهِ ثَبَتَتِ اَلْأَرْضُ وَ اَلسَّمَاءُ».[3] اگر قرار باشد مصداقی برای حقیقت قبل الخلق و مع الخلق و بعد الخلق بیاوریم، حضرت امام عصر (روحی و ارواح العالمین له الفداء) است. در مقام تشبیه، همانند روح است نسبت به بدن. ایشان حامل حقیقت هستی است مانند روح که حامل بدن است. تکوینا مرزوق حضرت هستیم. (ارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء). چه خوب است شاکر باشیم که تشریعا هم روزی‌خوارش باشیم. مضاف الیه ما حضرت حجت است. ما هم بیاییم در این ایام و این روزگاری که وا مصیبت‌ها وا جزع‌های مردم عالم به خاطر کرونا بلند است، بگوییم ما هم حجتی داریم که اگر نباشد، «لساخت الارض باهلها».

هرکه در این دار مقرب‌تر است    جام بلا بیشترش می‌دهند

عرض امروز من این است که حال که تحت افاضه‌ی حضرت هستیم، در این ایام و لحظات این افاضه‌ی حضرت را بر خودمان بازتر و مبسوط کنیم. برنامه‌ای برای تقرب و توجه به حضرت داشته باشیم. که فقه و اصول و حالاتمان با این توجه طور دیگری می‌شود.