مراد از اختصاص خشیت الهی نسبت به علماء/خشیت الهی /اخلاق کاربردی

موضوع: اخلاق کاربردی/خشیت الهی /مراد از اختصاص خشیت الهی نسبت به علماء

1- مراد از حصر و اختصاص خشیت الهی نسبت به علما

روایاتی را راجع به ارزش علم و عالم و ارزش معرفت تقدیم کردیم. ارزش علم ویژه است. آیه‌ی شریفه قرآن دارد ﴿إِنَّمَا يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَاءُ﴾؛[1] حصر خشیت الهی از میان بنده‌های حضرت حق به علما است. قضیه‌ی محصوره است. حصر خشیت از میان عباد و بندگان حضرت حق، علما هستند. امام صادق (علیه‌السلام) فرمایش گران‌سنگی در تفسیر آیه‌ی شریفه دارند:

عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ يُونُسَ عَنْ حَمَّادِ بْنِ عُثْمَانَ عَنِ اَلْحَارِثِ بْنِ اَلْمُغِيرَةِ اَلنَّصْرِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ (عَلَيْهِ‌اَلسَّلاَمُ): «فِي قَوْلِ اَللَّهِ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ: ﴿إِنَّمٰا يَخْشَى اَللّٰهَ مِنْ عِبٰادِهِ اَلْعُلَمٰاءُ﴾ قَالَ: يَعْنِي بِالْعُلَمَاءِ مَنْ صَدَّقَ فِعْلُهُ قَوْلَهُ وَ مَنْ لَمْ يُصَدِّقْ فِعْلُهُ قَوْلَهُ فَلَيْسَ بِعَالِمٍ».[2] ما نظرمان این است که حصر تفسیر آیات به کلمات و سخنان اهل بیت علیهم السلام است. قرآن یا خودش خودش را مفسر است و یا عترت. کسی که فعلش قولش را تایید کند یعنی عالم با عمل. مقابلش را هم فرمودند کسی که عمل به علم نکند عالم نیست. موفق هم یعنی کسی که علم و عملش موافق با هم باشد. ان‌شاء‌الله اهل خشیت باشیم و رفتارمان گفتارمان را تایید کند و یکی شود.