رابطه‌ی علم و ایمان/علم و ایمان /اخلاق فردی

موضوع: اخلاق فردی/علم و ایمان /رابطه‌ی علم و ایمان

1- رابطه‌ی علم و ایمان

عن امیر‌المؤمنین علی (علیه‌السلام) قال: «اَلْإِیمَانُ و الْعِلْمُ أَخَوَانِ تُوْأَمَانِ وَ رَفِیقَانِ لا‌یَفْتَرِقَانِ.[1]

این کلام شریف حضرت یکی از فرمایشات گران‌سنگ حضرت است و راهنمای تمام مجامع علمی و دینی است.

حضرت فرمودند ایمان و علم سه ویژگی‌ دارند:

1) برادرند: تنها نسبتی که از هر دو طرف نسبتش برابر است. بر خلاف ابوت و بنوت. که یکی پدری و دیگری پسری است. علم و ایمان دو اخ هستند و نسبتشان به هم مساوی است و یکی است. علم، ایمان را می‌طلبد و ایمان علم را.

2) دو قلو هستند.

3) هم‌گام هستند و رفیق هستند که از هم جدا نمی‌شوند؛ همزاد و همراه و رفیق هستند که هرگز از هم جدا نمی‌شوند.

کلام امیر (علیه‌السلام)، امیر کلام است. چقدر به روز است و جواب تمام شبهات را داده‌اند که اگر کسی بگوید ایمان با علم یا علم با ایمان نمی‌سازد. حضرت فرمودند این دو با هم هستند. اگر کسی عالم بود مؤمن نبود باید در علم خود شک کند. حضرت در فرمایش دیگر فرمودند: «أصْلُ الْإِیمَانِ اَلْعِلْمُ»؛[2] ایمان، ریشه‌ای دارد به نام علم. حضرت در فرمایش دیگر می فرمایند: «ثَمَرَةُ الْعِلْمِ مَعْرِفَةُ الله»؛[3] ثمره‌ی علم هم معرفة‌الله است. امیدواریم در این جهت تأمل داشته باشیم تا آنچه خیر است به آن نائل شویم که حقیقت علم و ایمان جز خیر نیست.