خاتم الأوصیاء (علیه‌السلام) - دفع و رفع بلا توسط امام زمان (علیه‌السلام)/خصوصیات امام زمان (علیه‌السلام) /سیره اخلاقی معصومین (علیهم‌السلام)

موضوع: سیره اخلاقی معصومین (علیهم‌السلام)/خصوصیات امام زمان (علیه‌السلام) /خاتم الأوصیاء (علیه‌السلام) - دفع و رفع بلا توسط امام زمان (علیه‌السلام)

موضوع: كتاب الصلاة/صلاة المسافر /بحث اخلاقی به مناسبت نیمه شعبان

1- بحث اخلاقی (خصوصیات امام زمان علیه‌السلام در کلام آن حضرت)

بیانات حاج آقا به مناسبت نیمه شعبان و تولد امام زمان (علیه‌السلام) و فتنه‌ی آمریکا و دشمنان در حوادث تروریستی در شامگاه 18 دی 1404 در کشور جمهوری اسلامی ایران:

1.1- مقدمه

در آستانه ولادت با سعادت حضرت امام مهدی موعود موجود (سلام الله علیه و علی آبائه) هستیم و ان‌شاءالله جعلنا الله ایانا و ایاکم من المتمسکین بولایته و ان‌شاءالله بخاتمیة ولایته و بفاتحیة ولایته و بوجه الله الاتمّ.

حدیث امروز را مهمان فرمایش حضرت باشیم. مرحوم شیخ طوسی در کتاب «الغیبة»، ص 246 این روایت را نقل کردند. بسیاری از بزرگان درباره ایشان کلماتی دارند. شما را توصیه می‌کنم که هرچه می‌توانید درباره حضرت بنویسید. دماء الشهداء و مداد العلماء نگهدار معارف ما است. مهم‌ترین از معارف ما ولایت ما است. الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین بولایة امیرالمؤمنین و اولاده المعصومین سیما بقیت الله فی الارضین.

1.2- خاتم الأوصیاء (علیه‌السلام)

فرمودند: «أنا خاتَمُ الأَوصياءِ».[1]

این یک قانون است. حضرت در اینجا، هم حقیقت ولایت را بیان کردند و هم مصداق آن را. وقتی که هم عنوان مطرح می‌شود و هم معنون. هم مصداق و هم مُنطَبَقٌ علیه؛ مانند: «هذا علیٌّ فاعرفوه فضّلوه» است که هیچ شراکتی در آن نیست. در فقه گفتیم که معارف، تمثیلی است؛ الا ما خرج بالدلیل که یکی همین است.

1.3- تفاوت خاتَم و خاتِم

ما خاتَمی داریم و خاتِمی. «خاتَم»، نگین انگشتر است. و یک خاتِمی داریم. خاتِم آن است که آخرین است. ﴿وَلَكِن رَّسُولَ اللَّهِ وَخَاتَمَ النَّبِيِّينَ﴾[2] و خاتِم النبیین. خاتَم، ختم رُتبی است. و خاتِم، ختم نهایی است. وقتی چنین شد، هیچ کسی در آن دخالت ندارد.

1.4- عدم ختم ولایت بعد از پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله)

پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله) فرمودند: «لا نبي بعدي».[3] ولی نفرمودند که «لا ولیّ بعدی». حضرت عنوان‌شان را بیان کردند.

1.5- شدیدتر شدن فتنه‌ها در آخرالزمان

این را بیان کردند برای همه‌ی منتظران و شیعیان و عشّاق و کسانی که در معرض فتنه‌ها و شیطنت‌ها و فتنه‌های آخرالزمان قرار می‌گیرند که در کمیت و کیفیت قوی است. هرچه به سمت ظهور برویم، فتنه‌ها کم نمی‌شود؛ بلکه بیشتر می‌شود و شبهات و شهوات گسترده‌تر می‌شود. کسی که دستش در دست ولیّ باشد، می‌تواند فتنه‌شناس باشد. هم فتنه را بشناسد و فتنه‌گر را.

1.6- معیّت همراه با ولیّ خدا

«أَنَا خَاتَمُ الْأَوْصِيَاءِ وَ بِي يَدْفَعُ اللَّهُ الْبَلَاءَ عَنْ أَهْلِي وَ شِيعَتِي».[4]

ما یک معیّت مطلقه و قیّومیه داریم که خداوند در مورد آن در قرآن می‌فرماید: ﴿وَهُوَ مَعَكُمْ أَيْنَ مَا كُنتُمْ﴾.[5] از مواردی است که در رسم الخط قرآن که توفیقی است، «أَینَ» و «ما» جدا است. معیّت دیگری داریم که به سبب اعمال انسان است. ﴿إنّ رَحمَتَ اللّهِ قَرِيبٌ مِّنَ الْمُحْسِنِينَ ﴾.[6] و آیه‌ی: ﴿إِنَّ اللّهَ مَعَ الَّذِينَ اتَّقَواْ وَّالَّذِينَ هُم مُّحْسِنُونَ ﴾،[7] این معیّت نسبی است که همه ندارند. با کمال صداقت عرض کنم معیتی که در آخرین ولیّ تعین می‌یابد،‌ «معی»، می‌شود: «بی». معیّت، سببیت می‌آورد.

1.7- خاتم الأوصیاء (علیه‌السلام)، دافع و رافع فتنه

وقتی چنین شد، وجود خاتم اوصیا حقیقتی می‌یابد که خودش دافع و رافع بلا می‌شود. با آن فرقی که بین رافع و دافع است. رافع، اسباب فتنه را می‌برد و دافع، فتنه را می‌برد. رافع، پیشگیری است و دافع، درمان است. رافعیت و دافعیت دست کسانی است که پیرو حضرت هستند. ما اگر التجاء داشته باشیم، خیلی از فتنه‌ها به التجاء و اضطرار ما رفع می‌شود. ﴿أَمَّن يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذَا دَعَاهُ وَيَكْشِفُ السُّوءَ﴾،[8] برطرف می‌شود.

1.8- نقش صدقات و توسلات و برنامه‌های سلوکی اولیای الهی در رفع فتنه‌ها از این کشور

صدقه و توسل و شب‌زنده‌داری و ادعیه و سیر و سلوک ما رافع خیلی از فتنه‌ها است. بزرگی از بزرگان می‌فرمودند: «برخی حوادث که برای ایران اسلامی و کشورهای اسلامی رخ می‌دهد، خواب از چشم‌شان می‌رود و باید مشغول برخی ادعیه شوند».

1.9- نقش امام زمان (علیه‌السلام) در دفع فتنه‌ها

گاهی مقدّر الهی است که کسانی که متمثل و متمسک هستند، به امتحان و آزمونی برسند؛ آن زمان بلا و فتنه واقع می‌شود. آنجا است که از دست برخی خارج می‌شود. دفع فتنه‌گر کار هر کسی نیست. باید شخصیت مدیر و مدبّر و حاکم دفع بلا کند. این، مقام دافعیت است. «بی یدفع الله البلاء». «لَولَا الحُجَّةُ لَساخَتِ الأَرضُ بِأَهلِها».[9] تکوین هم دست ایشان است که باید نگهبان باشند.

1.10- لزوم اتصال و توسل به ولیّ خدا

بلاء را هم از اهل و شیعه‌ام برطرف می‌کنم. این، قانون حتمی و یک سنت است. برای مردم تبیین کنید که هر فتنه‌ای که بیاید و نیاید و برود، ما بی ولیّ و فریادرس نیستیم؛ ولی ما باید به ایشان متصل باشیم. در دعای ندبه می‌خوانیم: « أَيْنَ اَلسَّبَبُ اَلْمُتَّصِلُ بَيْنَ اَلْأَرْضِ وَ اَلسَّمَاءِ».[10]

1.11- مراتب مختلف اولیای الهی

اهل، کسانی هستند که مأنوس به حضرت هستند. از خانواده‌ی حضرت، یا خصّیصین و یا نایبان حضرت. کسی که مجتهد شود، می‌تواند نایب شود. ولیّ دارای مراتب است. نایب شجاع با نایب غیر شجاع متفاوت است. کسی که احاطه‌ی علمی و عملی دارد، با کسی که این‌گونه نیست، متفاوت است. گرچه در روایات می‌فرمایند: «مَنِ ادَّعَی الرُّؤیَةَ فی زَمَنِ الغَیبَةِ فَکَذِّبُوهُ»؛[11] اگر کسی ادعای رؤیت کرد، او را تکذیب کنید؛ ولی جزو قضایای اتفاقیه است. دافع بلاء از افراد مأنوس و اهل و از شیعه و پیروان خود هستند.

1.12- احاطه‌ی تامّ خاتم الأوصیاء (علیه‌السلام)، سبب دفع بلایا

حضرت، وصیّ است. امانت گذشته‌ها در دست ایشان است. مثل اینکه در عرف ما هست که استادی و بزرگی و پدری شاگردان و فرزندان مختلفی دارد؛ ولی برخی را جمع می‌کند و می‌گوید که تو این کار را کن. این، وصیّ است. هیچ نبی و ولی‌ای بی وصیّ نیست. آخرین وصیّ، احاطه‌ی تام دارد؛ چون چنین است دافع همه‌ی بلایا است.

1.13- اولیای الهی، فدایی امت

نسبت به اولیای الهی هست که اولیای الهی، فدایی امت هستند، نه امت، فدایی امام. ما گمان می‌کنیم که ما فدایی امام هستیم که باید بشویم. «فَداها أبوها».[12] اما در مقام حقیقی چنان‌که حضرت امام حسین (علیه‌السلام)، اسماعیل ذبیح الله بی ذبح را ذبیح الله کرد؛ چون خودش ذبیح الله شد:[13] ﴿وَفَدَيْنَاهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ﴾.[14]

1.14- تشکر از مقام معظم رهبری و حافظان امنیت کشور

از کسانی که حافظ امنیت این مملکت هستند، چه با نام و چه بی نام و نشان تشکر می‌کنیم. از مقام معظم رهبری تا مراجع عظام تا اولیای بی نام و نشانی که نفَس‌شان نگهدار بود و در مسیر ولایت قرار گرفتند و نظر حضرت را جلب کردند، تشکر می‌کنیم.

1.15- لزوم قرار گرفتن در نظره‌ی رحیمیه‌ی الهی

«نَظرَةً رَحيمَةً»،[15] یعنی ما در مسیر مهر هستیم، نه قهر. هر کسی که در قهر و خشونت باشد، اصلا در رحمت قرار نمی‌گیرد، تا در رحمت رحیمیه باشد. الحمدلله که ما و مملکت ما مورد توجه این «نظرة‌ی رحیمیة» قرار گرفتیم.

1.16- سخت بودن شناخت فتنه و منافق

شناخت فتنه‌گری که گاهی متأسفانه خودش را در لفافه و پرده‌ی مهر پنهان کرده است، خیلی مشکل است و مصداق منافق است. ایشان رافع و دافع بلاء است.

1.17- دستورالعمل‌هایی برای نیمه شعبان

امشب از شب‌هایی است که لیلة القدر و لیلة العید است. «مَن أحيا لَيلةَ العِيدِ ولَيلةَ النِّصفِ مِن شَعبانَ، لَم يَمُتْ قَلبُهُ يَومَ تَموتُ‌القُلوبُ».[16]

سید کتاب اقبال را برای مأنوسین خود نوشت. این کتاب، اعمال امشب را دارد.

تا می‌توانید صلوات بفرستید؛ به خصوص صلوات شعبانیه را. تا می‌توانید تسبیحات اربعه را که محاذی کعبه است، داشته باشید. صد مرتبه: «سبحان الله»، صد مرتبه: «الله اکبر»، صدمرتبه: «الحمدلله» و صد بار: «لا اله الا الله» که تسبیحات اربعه‌ی دیگری است، داشته باشید. تا می‌توانید سوره‌ی توحید را بخوانید و به حضرت هدیه کنید. زیارت صبح‌گاهی حضرت را داشته باشید: «اَللَّهُمَّ بَلِّغْ مَوْلاَيَ صَاحِبَ اَلزَّمَانِ صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَيْهِ عَنْ جَمِيعِ اَلْمُؤْمِنِينَ وَ اَلْمُؤْمِنَاتِ فِي مَشَارِقِ اَلْأَرْضِ وَ مَغَارِبِهَا وَ بَرِّهَا وَ بَحْرِهَا وَ سَهْلِهَا وَ جَبَلِهَا حَيِّهِمْ وَ مَيِّتِهِمْ وَ عَنْ وَالِدَيَّ وَ وُلْدِي وَ عَنِّي مِنَ اَلصَّلَوَاتِ وَ اَلتَّحِيَّاتِ زِنَةَ عَرْشِ اَللَّهِ وَ مِدَادَ كَلِمَاتِهِ وَ مُنْتَهَى رِضَاهُ وَ عَدَدَ مَا أَحْصَاهُ كِتَابُهُ وَ أَحَاطَ بِهِ عِلْمُهُ اَللَّهُمَّ إِنِّي أُجَدِّدُ لَهُ فِي هَذَا اَلْيَوْمِ وَ فِي كُلِّ يَوْمٍ عَهْداً وَ عَقْداً وَ بَيْعَةً فِي رَقَبَتِي».[17] با توجه خاص بخوانید. ما در مسیری قرار بگیریم که چنان چه ایشان رافع و دافع بلیه است، به نظرة‌ی رحیمیةی ایشان، ما هم رافع و دافع بلا شویم؛ آن موقع فدایی حضرت می‌شویم. مرحوم سید و بزرگان دیگر در آداب امشب نقل کردند: «نماز 4 رکعتی، دو تا دو رکعت بین نماز مغرب و عشا با 11 سوره توحید در هر رکعتی که 44 توحید می‌شود و ادعیه‌ی خاصی دارد».[18]

1.18- لزوم ارتباط با ائمه (علیهم‌السلام)

این‌ها عامل توجه به حضرت است. کلمه‌ی ﴿رَابِطُواْ﴾[19] که در آیه آخر آل عمران هست، امام صادق (علیه‌السلام) فرمودند: یعنی: «إِصبِروا عَلَى الفَرائِضِ وَ صابِروا عَلَى المَصائِبِ وَ رَابِطُوا عَلَى الأَئِمَّةِ».[20]

1.19- توسل به مضطرّ حقیقی امام زمان (علیه‌السلام)

عاجزانه و مضطرانه و ملتمسانه می‌گوییم: ﴿أَمَّن يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذَا دَعَاهُ وَيَكْشِفُ السُّوءَ﴾.[21] به حق مضطر حقیقی که به خاطر ما مضطر شده‌اند؛ وگرنه خودشان فوق امورند، دعا کنیم برای کسانی که در خاکریز اول دفاع از کشور اسلامی ایران و حرم اهل بیت (علیهم‌السلام) هستند. مملکت ما مملکت امام زمان (علیه‌السلام) است. تمام دشمنان باید بدانند که او ﴿يَدُ اللَّهِ﴾[22] است و مغلوب واقع نمی‌شود. عزیز مطلق است که لا یُغلَب. رزقنا الله ایانا و ایاکم.

1.20- لزوم دعای فرج و دعا برای سلامتی مقام معظم رهبری (حفظه‌الله) و دعا برای شهدا

دعای فرج را داشته باشید. برای همه بزرگان و بالاخص مقام معظم رهبری دعا کنید و کسانی که تالی‌تِلو این عزیزان در حال نگهداری هستند و ما هم ان‌شاءالله از این‌ها باشیم. اللهم اجعلنا من المتمسکین بولایته و من الراغبین بدولته الکریمة. ان‌شاء‌الله فتح حضرت را ببینیم که ﴿نَصْرٌ مِّنَ اللَّهِ وَفَتْحٌ قَرِيبٌ﴾.[23] ﴿إِذَا جَاء نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ﴾.[24] منصور مطلق ایشان است. ان‌شاءالله جزو مسبّحین و شاکرین و حامدین باشیم.

فقه اکبر بر همه حاکمیت دارد. ان‌شاءالله درس فقه برای جلسه بعدی. برای شهدای انقلاب در این دهه فجر و شهدای جنگ و جنگ 12 روزه و فتنه‌ی اخیر دعا می‌کنیم. همه در مقام صدق عند ملیک مقتدر مهمان باشیم و ان‌شاءالله رسیدن به مقامات امشب که لیلة القدر است.