مجلس پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله)، مجلس حلم/حلیة النبی (صلی‌الله‌علیه‌وآله) /سیره اخلاقی معصومین (علیهم‌السلام)

موضوع: سیره اخلاقی معصومین (علیهم‌السلام)/حلیة النبی (صلی‌الله‌علیه‌وآله) /مجلس پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله)، مجلس حلم

1- حدیث اخلاقی (حلیة النبی صلی‌الله‌علیه‌وآله)

در فرمایش امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) بودیم که سیمای رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) را برای فرزندشان - ابوالسّادات - امام حسین (علیه‌السلام) تبیین می‌کردند.

1.1- مجلس دَوَرانی و یگانه‌ی پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله)

در این حدیث، نشست ‌و برخاست حضرت مطرح شد. مجلس ایشان، دَوَرانی بود. با افراد طوری روبه‌رو می‌شدند که هر کسی گمان می‌کرد که در مجلس، تنها اوست و رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله). این را نهادینه کنیم. ایشان با تمام سیما برمی‌گشتند با کسی حرف می‌زدند. آن‌چنان بسط اخلاقی داشتند که مردم به اخلاق ایشان بودند. دیگران منفعل و متأثّر از ایشان بودند و مانند حضرت می‌شدند. «وَ صَارَ لَهُمْ أَباً رَحِيماً».[1] پدر این‌ها بود. مردم نزد ایشان، یکی و سواء بودند. ﴿تَعَالَوْاْ إِلَى كَلَمَةٍ سَوَاء بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ﴾.[2] توحید، کلمه‌ی «سَواء» است. قرآن نسبت به حضرت عیسی بن مریم (علیه‌السلام)، کلمه‌ی سواء دارد؛ ﴿إِذْ قَالَتِ الْمَلآئِكَةُ يَا مَرْيَمُ إِنَّ اللّهَ يُبَشِّرُكِ بِكَلِمَةٍ مِّنْهُ اسْمُهُ الْمَسِيحُ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ وَجِيهًا فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ وَمِنَ الْمُقَرَّبِينَ﴾.[3]

1.2- مجلس پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله)، مجلس حلم

از دیگر خصوصیات مجلس پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله)، این است: «مَجْلِسُهُ مَجْلِسُ حِلْمٍ وَ حَيَاءٍ وَ صِدْقٍ وَ أَمَانَةٍ».[4] مجلس ایشان، سه خصلت داشت: حلم، حیاء و امانت. حِلم، بردباری است. چه زمانی انسان بردبار می‌شود؟ وقتی با ناملایماتی مواجه شود که باید تحملش بالا باشد، تا از آن ردّ بشود. اگر با دقـّتی نگاه کنیم، ایشان فرمودند: «ما أوذِیَ نَبِيٌّ مِثلَ ما أُوذيتُ»؛[5] هیچ نبی‌ای مانند من اذیت نشد. به همین مناسبت هم پیرو ایشان نیز این‌گونه است. چون حضرت چنین بودند، هیچ کدام از پیروان انبیای الهی به قدر پیروان آقا رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وآله) نباید اذیت شوند. امام سجاد (علیه‌السلام) فرمودند: «وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي مَنَّ عَليْنَا بِمُحَمَّدٍ نَبِيِّهِ (صلى الله عليه و اله) دُونَ الْأُمَمِ الْمَاضِيَةِ وَ الْقُرُونِ السَّالِفَةِ»؛[6] خدایا من تو را شکر می‌ کنم که در دوره‌ی آخرالزمان قرار دادی. این دوره، دوره‌ی جامعیت نفوس است. این جز به ابتلا و بلا و حلم میسّر نیست. در این حدیث تفکر کنید. وقتی حلم و صبر داشتیم و امانت‌دار بودیم، شرط ورود در مجلس رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) به ما داده می‌شود. رزقنا الله ایانا و ایاکم.