|
بحث در اقسام حج بود . تمتع برای ماوراء حد و شخص
نائی و قران و افراد برای مکی و مادون حد .
حالا
کسی دو وطن دارد وظیفه چیست ؟
عبارت تحریر : من كان له وطنان أحدهما دون الحد و
الآخر خارجه أو فيه لزمه فرض أغلبهما ، لكن بشرط
عدم إقامة سنتين بمكة، فإن تساويا فان كان مستطيعا
من كل منهما تخير بين الوظيفتين و إن كان الأفضل
اختيار التمتع، و إن كان مستطيعا من أحدهما دون
الآخر لزمه فرض وطن الاستطاعة .
عنوان مساله :
دو حالت ذکرکرده اند :
1-
فرض اغلبیت توطن فی احدهما : لزم فرض اغلبهما .
استثناء : مگر اینکه 2 سال در مکه مقیم باشد .
2-
فرض تساوی توطن :
الف)
مستطیع من كل منهما : تخير بين الوظيفتين و إن كان
الأفضل اختيار التمتع .
ب )
مستطيع من أحدهما دون الآخر : لزمه فرض وطن
الاستطاعة .
اقوال :
لاخلاف فیهما نه در اغلبیت و نه در تساوی دو وطن .
مرحوم نراقی در المستند ص 117:
ذو المنزلين يعتبر في تعيين الفرض أغلبهما إقامة،
فيتعيّن عليه فرضه، بلا خلاف يوجد و لو تساويا
يتخيّر بين الفرضين، بلا خلاف كذلك .
صاحب ریاض ج6 ص173:
و لو كان له منزلان أحدهما بمكة و ما في معناها و
الآخر بمحلّ ناء عنها اعتبر في تعيين الفرض
أغلبهما عليه إقامةً، فيتعين عليه فرضه، و لو
تساويا تخيّر في التمتع و غيره، بلا خلاف في
المقامين ظاهراً.
جواهر ج18ص 92 :
و لو كان له منزلان و وطنان منزل بمكة أو حواليها
مما هو دون الحد و منزل في غيرها من البلاد التي
هي خارج الحد من غير فرق بين افرادها لزمه فرض
أغلبهما عليه بلا خلاف أجده فيه .
جواهر ج18ص 94 :
فان تساويا و استطاع من كل منهما كان له الحج بأي
الأنواع شاء بلا خلاف أجده فيه .
ادله :
الف) اصل و قاعده :
اگر به فرض روایات نباشد و یا کاستی پیدا کرد اصل
چه اقتضاء می کند ؟ صاحب صاحب وطن در مدینه ادله
نائی را شامل می شود
صاحب وطن در مکه ادله حاضر را شامل می شود
بنابراین قاعده یعنی عمومات
تخییر را
اقتضا می کند . توجه کنید جای احتیاط هم نیست زیرا
واقع که مجهول نیست و 2 تا حج هم که واجب نیست .
توجه کنید صحبت درحج وجوبی است بله در حج مستحبی
افضلیت تمتع است .
حدیث 1 باب 9 از ابواب اقسام الحج :
14755 مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بِإِسْنَادِهِ
عَنْ مُوسَى بْنِ الْقَاسِمِ عَنْ عَبْدِ
الرَّحْمَنِ عَنْ حَمَّادِ بْنِ عِيسَى عَنْ
حَرِيزٍ عَنْ زُرَارَةَ
عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع قَالَ مَنْ أَقَامَ
بِمَكَّةَ سَنَتَيْنِ فَهُوَ مِنْ أَهْلِ مَكَّةَ-
لَا مُتْعَةَ لَهُ فَقُلْتُ لِأَبِي جَعْفَرٍ ع أَ
رَأَيْتَ إِنْ كَانَ لَهُ أَهْلٌ بِالْعِرَاقِ- وَ
أَهْلٌ بِمَكَّةَ قَالَ فَلْيَنْظُرْ أَيُّهُمَا
الْغَالِبُ عَلَيْهِ فَهُوَ مِنْ أَهْلِه .
این روایت با اصل و قاعده که ذکر شد مخالف است و
بین اغلبیت و تساوی فرق گذاشته است.
سند شیخ طوسی به موسی بن القاسم صحیح است و خود
موسی بن القاسم هم ثقه و بعدی ها همگی از
ثقات . توجه کنید ذیل روایت شاهد است .
دو نکته در معنی روایت باید روشن شود :
1-
معنای غالب :
الف) مراداز غلبه طوری باشد که مکان دوم وطن نمی
باشد با این تفسیر روایت طبق قاعده می شود ب )
هردو مکان وطن حساب می شوند و خلاف قاعده ای می
شود که ذکر کردیم و اینجا باید به روایت تعبد پیدا
کنیم .
2-
معنای " و هو من اهله " :
الف) من اهله فی الحج
ب ) من اهاله مطلقا : مدار وطن در اسلام وطن غالب
است و غیر غالب ولو وطن عرفی است اما وطن شرعی
نیست .
برخی گفته اند می توانیم حکم را تسری بدهیم به
نماز مسافر یعنی اگر کسی دو وطن داشت فقط در وطن
غالب نماز وی تمام است .
|
