99/07/14
بسم الله الرحمن الرحیم
احادیث خواص گوشت، شیر و شحم گاو/ فقه و طب /طب اسلامی
موضوع: طب اسلامی/ فقه و طب / احادیث خواص گوشت، شیر و شحم گاو
مباحثهمان در «طب المعصومین» بر اساس «جامع احادیث الشیعة»[1] ، جلد ۲۸، صفحه ۳۷۱، «روایت» نهم.
پرسش: روز شهادت امام رضا (علیهالسلام) است؟
پاسخ: بله، بله، روز شهادت امام رضای رئوف، سلام بر شهیدان.
حالا چون ذکر خیر امام رضا (علیهالسلام) شد، از خود امام رضا (علیهالسلام) فرمودند: اگر محاسن و زیباییهای کلام ما معصومین را به مردم بگویید، مردم دستهدسته به ما رو میآورند. [2]
امام رضا (علیهالسلام) فرمودند: زیادهروی در مصرف آب به همراه غذا، باعث «ناراحتیهای گوارشی» میشود، تعادل «اسید معده» به هم میخورد، مبتلا به «ناراحتیهای غیرعضوی معده» میشوند و همچنین «جذب مواد غذایی» مفید مختل میشود. حالا در بحثهای احکام و آداب «طب المعصومین» ذیل سلامت بدن مفصل توضیح دادم.
امام رضا (علیهالسلام) فرمودند: در زمستان اگر خیار بخورید، دچار «گشادی روده» میشوید. چون ایران چهارفصل است و گلخانهها دایر، بعضی حواسشان نیست، میروند همه میوههای تابستانه را در زمستان از این میوهفروشیها میخرند. خیار را قبلاً ناهار میخوردند با کاسه سکنجبین، بعدازظهر با پنیر خیک میخوردند؛ یکی از عوارض آن چیست؟ «گشادی روده» میآورد علاوه بر «سردمزاجی»، التفات فرمودید؟
خواص زنجبیل در عسل و پیشگیری از زوال عقل
امام رضا (علیهالسلام) در «رساله ذهبیه» فرمودند: «زنجبیل پرورده در عسل» «یَشُدُّ الْعَقْلَ»[3] ؛ «زنجبیل پرورده در عسل» باعث استحکام، استحکام عقل آدمی میشود، یعنی:
یک: دچار «نسیان»، فراموشی نمیشوی.
دو: دچار «دمانس» یا «زوال عقل» نمیشوی.
سه: دچار «زوال عقل» پیشرونده، یعنی «آلزایمر» نمیشوید. چون ذکر خیر امام رضا شد، این چند کلمه را گفتم.
روایات باب هفتاد و سوم درباره گوشت، شیر و شحم گاو
حالا اینجا در بحث اطعمه و اشربه از «جامع احادیث الشیعة»[4] آیتاللهالعظمی بروجردی، (رفعاللهمقامهالشریف)، جلد ۲۸، صفحه ۳۷۱، «روایت» نهم.
این چند «روایت» را تا اول باب ۷۴ تند میخوانم، چون مطالبش توضیح دارد، تند بخوانم بعد انشاءالله مباحث سلامتی را مطرح میکنم و به اتمام میرسانم.
«مکارم الاخلاق»، صفحه ۱۵۰: عن ابیعبدالله ((علیهالسلام)) قال: «لَحْمُ الْبَقَرِ دَاءٌ، وَ أَسْمَانُهَا شِفَاءٌ، وَ أَلْبَانُهَا دَوَاءٌ»[5]
گوشت گاو خوردن به تنهایی برای افراد سالم، درد و بیماری میآورد، و روغن زرد گاوی که از «شحمة البقر»، پیِ گاو است، این شفا است برای افراد سالم،«أَلْبَانُهَا دَوَاءٌ» و شیر تازه گاو از گاوِ سالم با پستانِ غیرِ زخمیِ غیرِ آلوده، دوشیدن سالم، دستهای تمیز یا دستگاه تمیز، بعد تازه خوردن آن یا جوشاندن آن، آنگاه که «تب مالت» یا «جنون گاوی» و آنفلوانزای فصلی، آنفلوانزای پرندگان، آنفلوانزای انسانی، ویروس «کرونا»، بیماریهای «باکتریایی»، «قارچی»، اینها حتماً باید بیست دقیقه جوشانده بشود.
در کتاب «خصال» شیخ صدوق، صفحه۶۳۷، باسناده عن علی ((علیهالسلام)): فی حدیث الاربعمائة[6] ، نحوه
در کتاب «طب النبی» روایت دهم؛ ابوالعباس مستغفری[7] - از کتابهای مرجع «بحار» تالیف علامه مجلسی-صفحه 27: قال (صلیاللهعلیهوآلهوسلم): لحم البقر داء و لبنها دواء و لحم الغنم دواء و لبنها داء
گوشت گوسفندان، دواء است؛ گوسفندِ نرِ سالم بدون بیماریِ خاصی، و «لبنها داء» شیر گوسفند درد و بیماری میآورد برای افراد سالم؛ ولی در بعضی بیماریهای خاص، داروی خاصی است، مثل شیر بز، شیر شتر و مانند اینها.
حالا بنا بر نسخه «مستدرک»[8] ، «دواء» است، بنا بر نسخه «محاسن»، «اصحابنا» است.
پرسش: فتوای مراجع چیست؟
پاسخ: فتوای مراجع بله از نظر دلالت برای خود من حجت است. حالا اگر بروی «استفتاء» میکنی که میگویی فرآوردههای شیر گوسفند هم آیا در حکم شیر گوسفند است؟ این را باید از مرجع تقلیدت بپرسی، نه از من؛ چون مقلد من که نیستی. حرف من برای خودم «حجت شرعی» است.
فضیلت شحمة البقر و خیانت یهود در ترویج روغنهای صنعتی
یک: «جامع احادیث الشیعة»[9] ، جلد ۲۸، صفحه ۳۷۲، حدیث ۱۱
دو: از «کافی»[10] شیخ کلینی، چاپ اسلامیه، جلد ۶، صفحه ۳۱۱، حدیث پنج:
«علی بن ابراهیم، عن ابیه، عن احمد بن محمد بن ابینصر...» «تفسیر علی بن ابراهیم قمی»، صاحب «تفسیر قمی» است. (اینجا که محمد بن ابینصر دارد، الف بینالعلمین در درج کلام ساقط است. این کتاب که نوشته چاپخانه اشتباه کرده است، شما الف آن را خط بزنید.)
«علی بن ابراهیم، عن ابیه، عن احمد بن محمد بن ابینصر، عن حماد بن عثمان»
سند دیگر: هم از «محاسن»[11] برقی آورده که همین صفحه ۴۶۵.
«البرقی»، «عن بزنطیه ابیه، عن حماد بن عثمان، عن محمد بن سوقة...» هم صفت تأنیث دارد، هم واژه عارضه، علمیت اینها، صفت اول اسباب تسعه را دارد، «غیرمنصرف» است، کسر بودنش هم به فتح، ساقط است: عن محمد بن سوقة، دیدید به فتح بود.
«عن ابیعبدالله (علیهالسلام) قال: من اکل لقمة شحم اخرجت مثلها من الداء»
اگر کسی، یک انسان سالمی، اگر یک لقمه از پیِ گاو بخورد ــ که پخته شده استها! کبابی یا خورشتی ــ به همان مقدار، درد و بیماری از تن او و روان او بیرون میرود، به شرطی که برخی از بیماریهای خاص را نداشته باشه.
«روایت» دوازدهم
همچنین سند از «کافی»[12] شیخ کلینی، جلد ۶، چاپ اسلامیه تهران، صفحه۳۱۱، حدیث شش؛ اتفاقاً «محاسن»[13] صفحه ۴۶۵:
«احمد بن ــ باز الفش را خط بزنید، اشتباه نوشتند ــ احمد بن ابیعبدالله، عن بعض اصحابه»، در «محاسن»، «اصحابنا» دارد، «عن بعض اصحابنا، عن ابیه، عن زرارة، زرارة بن اعین»، از «اصحاب اجماع» است؛ از آن دوازده نفری که همه علمای رجال میگویند اینها فقیه، محدث، عادلند و حافظ هم هستند. اینها «روایت» نقل کنند مستند است، «مسند زراره»، کتاب «مسند محمد بن مسلم» الحمدلله عطاردی چاپ کرد، ترجمه هم شد. حالا این زراره است.
«عن ابیه، عن زرارة قال: قلت لابیعبدالله (علیهالسلام)، جعلت فداک: الشحمة التی تخرج مثلها من الداء، ایّ شحمة؟»
چه پیای؟ چه پیِ حیوان حلالگوشتی است که مثل او درد و بیماری از بدن بیرون میرود؟ «ایّ شحمة؟»
بنا بر نسخه «کافی» «هِیَ» آورده است: «ایّ شحمة هی؟»[14] «قال»، حضرت فرمودند:
«هی شحمة البقر»، پیِ گاو سالم. «و ما سألنی یا زرارة عنها احد قبلک» شما دوباره آدم دقیقی هستی در مسائل علمی، قبل از تو هیچکس چنین سؤالی نکرده بود.
حالا در آخرالزمان یادتان باشد: یهودیها میروند از کشتارگاههایی که ذبح اسلامی دارند و مهر تأیید بهداشت داشته باشد، «شحم» گاو میخرند، آب میکنند، روغن میخورند؛ ولی در کل دنیا بوق کردند «روغنهای مایع صنعتی» را و «روغنهای جامد هیدروژنه» را، هیدروژنه.
خیانت یهود نژاد پرست! که هم لیبرال، هم کاپیتالیست، پولپرست است؛ چون همهچیز را انحصاریِ خودشان میدانند: تجارت جهانی، اغذیه جهانی، بانک جهانی... همهچیز را انحصار خودشان میدانند، حتی بحث بهداشت و درمان را.
اصلاً دیگر اینها انسان نمیبینند که بخواهد سلامت انسانیشان حفظ بشود، باید اینها را بدوشند، که یکی از صهیونیستها مثل ترامپ تکرار کرد به دوشیدن اعراب، درست است آقا؟ بله. خب قبلش هم سناتورهای اینها بود مثل ریگان یا وزیر خارجهشان رایس بود، میگفت نگاه ما غربیها به خاورمیانه، نگاه به پمپبنزین غرب است. اینها اصلاً بشر نمیبینند، انسان نمیبینند.
روایات تکمیلی در فضیلت شحم گاو و شیر
در کتاب «محاسن» یک روایتی آورده است، این را در پرانتز بگذارید. در کتاب «محاسن» یک روایتی آورده است.
از ابیعبدالله امام صادق (علیهالسلام) در رابطه با فرمایش رسولالله (صلیاللهعلیهوآلهوسلم) که حضرت فرمودند: «من اکل لقمة من الشحم انزلت من الداء مثلها، فقال: ذاک شحم البقر»[15]
(این در پرانتز. این بزرگوار، آیتالله قزوینی، آیتاللهالعظمی بروجردی، بروجردیِ قم، آیتالله قزوینیِ مرحوم) این فرمود:
و تقدم فی روایة یوسف بن یعقوب باب هفتاد و یکم: «ما ورد فی فضل اللحم»؛ (روایت 13 و 14 من باب ۷۱): در فضیلت گوشتخوردن سالم، طبق موازین شرع: «قوله (علیهالسلام): من ادخل جوفه لقمة شحم اخرجت مثلها من الداء»[16] .
حالا میخواهی آبگوشت درست کنی، خورش درست کنی، سوپ درست کنی، حلیم درست کنی، آش، حالا آن گوشتی که گذاشتی، گوشت قرمز گوسفندی مثلاً، یا گوشت بلدرچین مثلاً در روایات، یا مثلاً بیماری خاص مردانه داری چون شوهری، پدری، از پس خانوادهات دربیایی، گوشت حُباری (هوبره) حالا روغنش چه بگذار؟ پیِ گاو سالم. حرفم را گرفتی چه گفتم؟ «من ادخل» اینطور خورش درست کن، اینطور آبگوشت درست کن، سوپ درست کن، آش و مانند اینها: «من ادخل جوفه لقمة شحم اخرجت مثلها من الداء».
و در روایتی ابیاسامه، ۴۱، روایت چهل و یکم: «قوله صلیاللهعلیهوآلهوسلم:من اکل شحمة انزلت مثلها من الداء»[17]
و یأتی فی بعض احادیث الباب ۹۷، باب نود و هفتم: ما ورد فی ان اللبن طعام المرسلين[18] یکی از نوشیدنیهای بسیار مفید و غذای مرسلین، صد و بیست و چهار هزار پیامبر، سیصد و سیزده رسولند، که پنج تن از رسولان «اولوا العزم» هستند. حالا همه شما انبیاء و مرسلین بودید، حالا بر مرسلین واجب است که ابلاغ کنند هم زباناً و هم عملاً.
در جیره غذایی شیر تازه گاو سالم باشد، التفات فرمودید؟ حالا با خرما میخواهی بخوری، میخواهی با عسل بخوری، میخواهی با «سویق» بخوری، میخواهی اول افطار بخوری ماه مبارک رمضان، همچون امیرالمؤمنین علی (علیهالسلام) که بعضی روزهای ماه مبارک با شیر افطار میفرمودند[19] ،
«کتاب الصوم»، جلد نهم از همین «جامع احادیث الشیعة»، چاپ اسلامیه تهران، و بعضی روزها آبجوش ولرم و اینها.
درمان بیاض در قوم بنیاسرائیل با گوشت گاو و سلق
«ما ورد فی ان اللبن طعام المرسلین و ما یناسب الباب»، و فی روایة البرقی، الباب الخامس، روایت پنجم، من باب ۱۳۶، از باب ۱۳۶: ما ورد فی فوائد السلق.[20]
در فوائد برگ چغندر؛ امام رضا فرمودند مراد ما از «سلق»، «ورق السلق»، برگ چغندر است.
«عن قوله (علیهالسلام)» از معصوم (علیهالسلام) «ان قوماً من بنیاسرائیل اصابهم البیاض»[21]
به بیماری سفیدیِ پوستی مبتلا شدند؛ «فاوحی الله الی موسی (علیهالسلام): ان مرهم امرشان کن، امر کردنِ تو بنیاسرائیل را؛ ان مرهم ان یاکلوا لحم البقر بالسلق»
گوشت تازه گاو را خورشتی یا کبابی با برگ تازه چغندر، خورشتی یا بخارپز و مانند آن مصرف کنند. خب مؤمنان، این باب ۷۳ تمام شد.
فلسفه آفرینش، مفهوم عمل صالح و تمایز صالح از طالح
حالا مؤمنان دقت کنید.
غرض از آفرینش انسان، «عبودیت الله» است و کار کردن به نوع صحیح، با تلاش سازنده مستمر؛ یعنی «السعی مع العمل و العمل مع السعی»، زیرا:
﴿وَ أَنْ لَیْسَ لِلْإِنْسَانِ إِلَّا مَا سَعَى ﴿39﴾ وَ أَنَّ سَعْیَهُ سَوْفَ یُرَى ﴿40﴾ ثُمَّ یُجْزَاهُ الْجَزَاءَ الْأَوْفَى ﴿41﴾ وَ أَنَّ إِلَى رَبِّکَ الْمُنْتَهَى﴾[22] . درست شد؟
«سعی» یعنی تلاش سازنده مستمر. و دنیا «دار العمل» است، شعبان «دار العمل» است؛ حالا این عملت باید صالح باشد، که شما جزء «صالحین» باشید، چه در این حزب، چه در آن حزب، جزء «صالحین»؛ یعنی الان خوبی، هر لحظه، هر زمان، هر روزی که بر تو میگذرد از گذشتهات خوبتر، خوبتر، خوبتری. این میشود چه؟ این میشود صالح: ﴿إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ﴾[23] .
این «صالح»، ضد، ضدّ «طالح» است. «طالح» یعنی کسی که بد است، هر لحظه که به او میگذرد بدتر، بدترین است. درست شد آقا؟ خب. پس اگر میخواهید جزء «صالحین» و «صالحات» باشید که منتظران واقعی «مصلح کل» آقا امام زمان هستید، پس باید «طالح» نباشید.
حالا غرض از آفرینش انسان «عبودیت الله» است. چه وقت «عبودیت الله» در من ممکن است؟ وقتی که «سعی» باشد به اضافه «عمل صالح». درست شد آقا؟ پس «طالح» نباشم، ضدیت با فرامین خدا و ضدیت با فرامین ولایی دارم، که هر چه میدوند، میدوند به جهنم میروند. وقتی که جزء «صالحین» و «صالحات» باشد، چه بهشتی زندگی کردند، به بهشت میروند.
ضرورت سلامت و امنیت روانی و شروط اثرگذاری در تبلیغ
حالا که غرض از آفرینش «عبودیت الله» است، باید از «سلامت» برخوردار باشی. «عافیت» با «سلامت» فرق میکند. باید در «عافیت»، سلامتی باشی و همچنین در «امنیت»؛ حالا فردی، اجتماعی، کاری و مانند آن.
خب، حالا برای دارا شدنِ عبد الله بودن، «صالح» بودن و چیزهای دیگر، مثلاً هشیار بودن؛ خوابآلود و پکر نباشی! و چیزهای دیگر. خب نیاز به چه داری؟ نیاز داری که این «عافیت» و «سلامتی» و این «امنیت» را در همه مراتب داشته باشی؛ مثلاً سلامت بدن، سلامت روان.
حالا در سلامت روان، یکی از آنها چیست؟ «امنیت روانی». چیزهایی که «امنیت روانی» را به هم میزند، از بین میبرد، نباید داشته باشیم؛ مثل فحاشی، نباید باشد؛ مثل تحقیر، نباید باشد؛ مثل تمسخر، نباید باشد؛ مثل غیبت مؤمنین، نباید باشد؛ مثل تهمت به مؤمنین، نباید باشد.
در بحثهای تخصصی «روانشناسی بالینی»، یک سری چیزها هست «امنیت روانی» را به هم میزند. کسی که «امنیت روانی» ندارد، میتواند ایجاد «امنیت روانی» در دیگران بکند؟ «فاقد شیء» میتواند «معطی شیء» بشود؟ نمیتواند آقا.
یک نفر به شما پول بدهد؟ آقا یک قران در جیبت نیست؛ حالا یک مستضعف آمده، میخواهی کمک کنی، آقا کسی که پول ندارد چه میخواهد به این بدهد؟ این آقا پول میخواهد. «فاقد شیء»، «معطی شیء» نمیشود. کسی که بد اخلاق باشد، سگخو باشد، بد زبان باشد، چگونه میتواند اخلاق حسنه در دیگران ایجاد کند؟ «فاقد شیء»، «معطی شیء» نیست. کسی که «سلامت روان» ندارد، سلامت بدن ندارد، بعد بگوید سلامت در چند برابر... نمیشود آقا.
فردی که از سلامت روان و تندرستی جسم محروم است، توانایی سامانبخشی به سلامت جامعه را نخواهد داشت. در مجامع علمی نیز شایسته نیست فردی که خود به چاقی مفرط مبتلا است سخنران همایش پیشگیری از چاقی باشد، یا پزشکی که موی سر ندارد در جایگاه الگوی درمان ریزش مو قرار گیرد؛ چرا که عموم مردم بر اساس مشاهدات ظاهری قضاوت میکنند.
در امر تبلیغ دینی نیز باید به تناسب تخصصها توجه داشت؛ در محیطهای صنعتی و دانشگاهی باید مبلّغانی حضور یابند که خود بر دانشهای فنی، مهندسی مکانیک، الکترونیک و ترمودینامیک مسلط باشند تا کلامشان در مخاطبان اثرگذار افتد.
آدم باید به این چیزها مؤمنان حواسش باشد. در تبلیغات هم همین است، یادتان باشد: اگر جاهای خاصی تبلیغات هست، متخصص آن رشته را بگذارید برای تبلیغات. مثلاً در صنایع، یک طلبهای که صنعت خوانده، او را بفرست؛ یا الکترونیک خوانده، مهندسی برق و قدرت خوانده، مکانیک خوانده، ترمودینامیک خوانده، او را بفرست آنجا تبلیغ کند؛ وگرنه حرفش را گوش نمیکنند. به لحن غناییام شما را به سازندگی چیزی باشد.
مراتب چهارگانه وجودی انسان و درجات روح
انسان که چهار جزء دارد:
یکی بدن دارد،
یکی روان دارد،
یکی روح دارد،
یکی هم نور دارد.
حالا سلامت روح و حفظ امنیت روح، که «روح متعالی» و صالح، بعد «روح الإیمان»، بعد «روح المؤید»، بعد «روح القدس»، بعد «روح العظمة». من و شما هر چقدر هم خوب باشیم، دیگر خیلی خوب بشویم، میشود «روح مؤید».
«روح القدس» از انبیاء و مرسلین و بعضی از اولیاء است، «روح العظمة» فقط چهارده معصوم هستند.
برای عبور از حجابهای هفتادگانهی نور و نیل به استجابت ادعیهی عالیةالمضامین، تهذیب این ابعاد ضروری است؛ بنابراین، شناخت تخصصیِ ابعاد تن و روان - در حوزههای آناتومی، فیزیولوژی، آسیبشناسی و درمان - مقدمهی سلامت وجودی است.
همین دو تا را گفتم، همانی که «کَلِّمِ النَّاسَ عَلَى قَدْرِ عُقُولِهِمْ»[24] ، حتی افراد خاص جامعه، درست شد آقا؟ تخصصیِ بدن: «آناتومی» بدن، «فیزیولوژی» بدن، بیماریها و مانند آن. یعنی «علم تشریح»، علم ساختاری و علم درمان، حالا چه در بدن، چه در روان. حالا این دو قسمت را میخواهم یک کلمه بگویم، دقت بفرمایید:
سلامت بدن و روان به عنوان شرط عبودیت و مصداق امر به معروف
حال که غرض از آفرینش انسان «عبودیت الله» شد و خدمت کردنِ او و کار کردنِ او به نوع صحیح با «سعی» و تلاش سازنده مستمر شد، میبینیم برای رسیدن به این خدمت خداپسندانه و کار شایسته بایسته این که «سعی» ــ یعنی تلاش سازنده مستمر ــ دارد، میبینیم یکی از نیازهای ضروری انسان دارا بودن «سلامت بدن» و «سلامت روان» است.
خب حالا مؤمنان، بحث ما چه بود؟ «امر به معروف»، «نهی از منکر». حالا یکی از مصادیق «امر به معروف»، امر به سلامتی است. خوب در ذهنتان ماند؟ یکی از مصادیق «امر به معروف»، امر به سلامتی است.
یکی از مصادیق منکر چیست؟ این بدنت مرکب روانت است، و این روان متعادلت مرکب روحت است، و این روح متعادلت مرکب نورت است، نورانیتت. تو حق نداری مرکب را ضایع کنی. چرا حق نداری؟ چون عقل سالم در بدن سالم است. تو حق نداری دستیدستی بدن را مریض کنی، بگویی دست خودم است، میگذارم لای چرخگوشت!! حق نداری حرکات ایذایی انجام بدهی.
حرمت شرعی و قبح عقلی خودآزاری و دگرآزاری در عزاداری
هم «خودآزاری» غلط است، هم «دگرآزاری» غلط است. بیا: «خودآزاری» و «دگرآزاری» دو نوع از ۴۰۰ نوع بیماری روانی است که تاکنون شناخته شده است.
این دو نوع از بیماری روانی: یکی «سادیسم» ــ یعنی «دگرآزاری» ــ یکی «فازوخیسم» ــ یعنی «خودآزاری».
حرفم را گم نکنیدها! تو حق نداری به خودت آزار برسانی یا به دیگران آزار برسانی. از نظر اخلاقی، «ایذاء المؤمنین» حرام است، «گناه کبیره» است. خودت هم «اضرار به نفس» حرام است. مثلاً برداری یک سوزن تهگرد بگذاری زیر ناخنت، بگویی شکنجه در راه خداست! اشتباه است.
یا مثلاً بعضیها میآیند مغلطه میکنند، تلاش نمیکنند مثل حضرت زینب باشند، سؤال هم نمیکند، به حضرت زینب (سلام الله علیها) تهمت میزند، تهمت میزند به حضرت زینب! میگوید حضرت زینب چشم مبارکش به سر مبارک امام حسین (علیهالسلام) که بالای نیزه بود افتاد، بعد سرش را محکم کوبید به محمل! چرا تهمت میزنید؟ «خودآزاری» حرام است، «دگرآزاری» هم حرام است.
هر کسی که مرگ عزیزی داشته باشد مؤمنان، چون محبوبش را دوست دارد، یککم ضعف میکند، ممکن است به یک طرفی بیفتد. عمدی نیست، اختیاری نیست. اینکه برداری عمداً سرت را بزنی، بعد بیایی تهمت به حضرت زینب بزنی که سرش را زد به چوب محمل! حالا این مغلطه چیست؟
«لا تضربن الخدود»، نهی را بخوان. ناخواسته، بدون اختیار، حالا ضعف کرد، محبوبش اینطور شده... با دست محکم زدن... دست اصلاً به صورت نمیزنند، دست میزنند اینجا... اظهار عزاداری شدید است. اما اینکه خودش را زخمی کند، قمه بزندآن چیست مؤمنان؟ آن هم حرام است.
برای عزاداری امام حسین (علیهالسلام) گریه کنی، بسیار عالی؛ «تباکی» کنی، بسیار عالی؛ لباس سیاه بپوشی که اظهار عزاداری است، بسیار عالی؛ التفات فرمودید؟ و اینکه لت ــ بدون اینکه بزندها، بدون اینکه خون بیاوردها، التفات فرمودید مؤمنان ــ اظهار عزاداری شدید بکند، اینها همه درست است. اما اینکه بردارد زنجیر تیغی بزند، مثل بعضی «صوفیه خاکساریه» و مانند آن، یا قمه بزند روی زمین بکشد، معصومین آدم میخواهند، بچه آدم میخواهند، مطیع فرمان میخواهند؛ معصومین اشرار نمیخواهند، یا سلیقه هر فردی.
حفظ امانات الهی و لزوم پیروی از عقل و طهارت
پس اینجا چه شد مؤمنان؟ نیاز به «سلامت بدن» و «سلامت روان». لذا زیارتِ یک زائر، معصوم را، در واقع تجدید عهد با امام معصوم است. ما که «احیاء شعائر حسینی» میکنیم، یعنی تجدید عهد با امام معصوم میبندیم؛ که هیچوقت با ظلم ظالم نباشیم، ظلمپذیر نباشیم، پای عهدمان نلرزیم، با پای شهادت هم بایستیم. این زیارت واقعی است.
پس یادتان باشد: چشمتان، گوشتان، دستتان، اعضا و جوارح همه امانت است: «العین امانة، السمع امانة، القلب امانة»[25] .
پس این «امر به معروف»، یک واجب الهی؛ «نهی از منکر»، یک واجب الهی؛ یکی از مصادیقش چیست؟ امر به سلامتی در همه مراتب، حفظ سلامتی در همه مراتب، و نهی از ایجاد بیماری بهخاطر بی توجهی به جسم، یا حرکاتی ایذایی داشتن، چه «خودآزاری»، چه «دگرآزاری» داشته باشد.
یادتان باشد: در کتابهای اخلاقی، شروعش با «تهذیب نفس» است؛ در کتابهای حدیثی، شروعش با «عقل و جهل» است، «کتاب العقل»؛ بعد «لشکریان عقل»، ای عاقل! شفا در رکاب معصومین و معصوم رئیس العقلاء است، شما عاقل باید «لشکریان عقل» داشته باشی تا بتوانی خودت را در جبهه حق نگه داری. کتب فقهی که پنجاه کتاب است، شروع کتب فقهی از «طهارت» است، طهارت ظاهر و باطن باید داشته باشی؛ یعنی خودت را سنخیت بدهی با چهارده معصوم که مطهرهستند.
حالا به دست خودتان، خودتان را به هلاکت نیندازید. به دست خودتان، خودتان را به هلاکت نیندازید:﴿وَلَا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ﴾[26] یعنی سلامتی را در همه چیزها به خطر نیندازید.