[1] وسائل الشيعة، الشيخ الحر العاملي، ج27، ص229، أبواب أبواب كيفية الحكم، وأحكام الدعوى، باب1، ح1، ط آل البيت.

[2] از آنجا که تلف شدن امر اختیاری نیست، عموما استشهاد بر آن‌ ممکن نخواهد بود و اگر شرائط شاهد گرفتن وجود داشته باشد، به دنبال شاهد گشتن مصداق اتلاف می‌باشد.

[3] وسائل الشيعة، الشيخ الحر العاملي، ج27، ص244، أبواب أبواب كيفية الحكم، وأحكام الدعوى، باب9، ح1، ط آل البيت.

[4] اگر مدعی‌ علیه‌ منکر ادعای‌ مدعی‌ شود، مدعی‌ باید برای‌ اثبات‌ ادعای‌ خود شهود اقامه‌ کند. اگر شهود نزد قاضی‌ معروف‌ نباشند، باید کسانی‌ که‌ مورد اعتماد او باشند، به‌ عدالت‌ شهود گواهی‌ دهند. قاضی‌ پس‌ از استماع‌ شهادت‌ شهود به‌ تقاضای‌ مدعی‌ مبادرت‌ به‌ صدور رأی‌ می‌کند، اما اگر مدعی‌ شاهدی‌ نداشته‌ باشد، قاضی‌ به‌ او تذکر می‌دهد که‌ می‌تواند مدعی‌ علیه‌ را قسم‌ دهد. بدون‌ درخواست‌ مدعی‌ سوگند مدعی‌ علیه‌ فاقد اثر خواهد بود، و قاضی‌ نمی‌تواند بدون‌ درخواست‌ مدعی‌، به‌ مدعی‌ علیه‌ تکلیف‌ سوگند کند. اگر مدعی‌ دلیل‌ نداشته‌ باشد و از مدعی‌ علیه‌ درخواست‌ کند که‌ بر برائت‌ ذمه‌ خود یا رد دعوی‌ او سوگند یاد کند، چنانچه‌ مدعی‌ علیه‌ درخواست‌ او را بپذیرد و سوگند یاد کند، دعوی‌ ساقط می‌شود و مدعی‌ حق‌ تجدید آن‌ را ولو با اقامه شهود ندارد. در این‌ مورد اگر مدعی‌ علیه‌ سوگند را به‌ مدعی‌ رد کند، یعنی‌ از مدعی‌ بخواهد که‌ او سوگند یاد کند، و او سوگند یاد نماید، حقش‌ ثابت‌ می‌شود، ولی‌ اگر مدعی‌ سوگند یاد نکند، دعوی‌ او ساقط می‌شود. اگر مدعی‌ علیه‌ سوگند را نکول‌ کند، در این‌ صورت‌ سوگند به‌ مدعی‌ رد می‌شود و پس‌ از سوگند مدعی‌، حکم‌ به‌ نفع‌ او صادر خواهد شد، لکن بعضی‌ از فقها صرف‌ نکول‌ مدعی‌ علیه‌ را موجب‌ صدور حکم‌ به‌ نفع‌ مدعی‌ می‌دانند.