کتاب الطهارة/نجاسات/عرق جنب از حرام/رجوع به روایات

موضوع: کتاب الطهارة/نجاسات/عرق جنب از حرام/رجوع به روایات

بحث سوّم: درباره‌ی دلالت روایت.

از طرفی عبارت کتاب دلالت دارد بر اینکه صلوة در ثوبی که عرق جنب از حرام به آن اصابت کرده، به شرط غسل ثوب جایز است. از طرفی دیگر عرف متشرّعه از غسل ثوب، نجاست ثوب و نتیجتا نجاست عرق جنب از حرام می‌فهمد. بنابراین، عبارت کتاب دلالت بر نجاست عرق جنب از حرام می‌کند. توجّه باشد که علّت نجاست ثوب، اصابت ثوب با منی نیست. چون اگر علّت نجاست، اصابت باشد، تفصیل بین عرق جنب از حلال و عرق جنب از حرام به جواز و عدم جواز صلوة، صحیح نخواهد بود. چون در هر دو صورت، اصابت وجود دارد. بنابراین، نفس عرق جنب از حرام، نجس است.

روایت سوّم: روایت ادریس بن زیاد الکفرتوثی از مولا ابی الحسن الهادی علیه السّلام.

بحث اوّل: درباره‌ی نسخه‌های روایت.

۱) نسخه‌ی وسائل الشیعة: محمّد بن مکّی الشهید فی الذکری قال روی محمّد بن همّام باسناده الی ادریس بن یزداد الکفرثوثی انّه کان یقول بالوقف فدخل سرّ من رأی فی عهد ابی الحسن علیه السّلام فاراد ان یسأله عن الثوب الّذی یعرق فیه الجنب أ یصلّی فیه فبینما هو قائم فی طاق باب لانتظاره اذ حرّکه ابو الحسن علیه السلام بمقرعة و قال مبتدئا ان کان من حلال فصلّ فیه و ان کان من حرام فلا تصلّ فیه. (وسائل، طبع آل البیت، ج۳ ص۴۴۷ و ذکری ج۱ ص۱۲۰).

توجّه:

در وسائل، ادریس بن یزداد الکفرثوثی آمده و حال آنکه در ذکری، ادریس بن یزداد الکفرتوثی آمده است. ولی صواب، ادریس بن زیاد الکفرتوثی است. (رجال نجاشی ص۱۰۳). یعنی هم نقل صاحب وسائل از شهید و هم کلام شهید، صحیح نیست.

۲) نسخه‌ی وافی: سند و متن روایت در وافی مثل ذکری است. (وافی، ج۶ ص۱۷۰).

۳) نسخه‌ی بحار الانوار: سند و متن روایت در بحار مثل ذکری است با این تفاوت که در بحار، ادریس بن یزدان الکفرتوثی آمده با اینکه بحار از ذکری نقل می‌کند. (بحار، طبع بیروت، ج۷۷ ص۱۱۸).