حجیّت و عدم حجیّت خبر واحد «11»/طرق موصله /مقصد ششم: حجج و امارات

موضوع: مقصد ششم: حجج و امارات/طرق موصله /حجیّت و عدم حجیّت خبر واحد «11»

بیان مقام دوم: ادلّهٔ قائلین به حجیّت خبر واحد

قوله: «قد استدلّ للمشهور..».

قائلین به حجیّت خبر واحد ثقه به ادلّهٔ اربعه یعنی آیات، روایات، اجماع و حکم عقل استناد کرده‌اند که در ما نحن فیه به صورت چهار فصل مستقلّ مطرح گردیده و مورد نقد و بررسی قرار می‌گیرند.

فصل اول: آیات

قوله: «فصل في الآیات الّتي استدلّ بها...».

از آیات قرآن کریم به پنج آیه -آیهٔ نباء، آیهٔ نفر، آیهٔ کتمان، آیهٔ سؤال، آیهٔ اذن- در جهت اثبات حجیّت خبر واحد ثقه استناد شده است که استدلال به هر یک از این آیات و نقد و بررسی آنها به صورت مستقلّ بیان خواهد شد.

استدلال به آیهٔ نباء

قوله: «فمنها آیة النباء...».

خداوند متعال در سورهٔ مبارکهٔ حجرات آیهٔ ۶ می‌فرمایند: ﴿إِن جَاءكُمْ فَاسِقٌ بِنَبَأٍ فَتَبَيَّنُوا أَن تُصِيبُوا قَوْمًا بِجَهَالَةٍ فَتُصْبِحُوا عَلَى مَا فَعَلْتُمْ نَادِمِينَ﴾[1] .

وجوه مختلفی برای استدلال به این آیهٔ شریفه مطرح شده است که مهمترین آنها مفهوم وصف و مفهوم شرط می‌باشد.

استدلال مصنّف به مفهوم شرط است. قبل از ورود در اصل بحث و بیان استدلال مصنّف بر حجیّت خبر واحد ثقه به آیهٔ نباء لازم است در جهت روشن شدن استدلال و همچنین پاسخ به بعضی از ایرادات، مقدّمه‌ای ذکر گردد و آن این که همان طور که در باب مفهوم شرط بیان گردید، قضیّهٔ شرطیّه بر دو نحوه تعلیق، دلالت دارد: تعلیق شخص حکم بر شرط و تعلیق سنخ حکم بر شرط.