فرزند صالح، نتیجه‌ی روزی حلال/اندیشه در غذای جسم و جان /اخلاق ولایی_ اجتماعی

موضوع: اخلاق ولایی_ اجتماعی/اندیشه در غذای جسم و جان /فرزند صالح، نتیجه‌ی روزی حلال

1- اندیشه در غذای جسم و جان

حضرت امام حسن (علیه‌السلام) فرمودند: «عَجَبٌ لِمَنْ يَتَفَكَّرُ فِي مَأْكُولِهِ كَيْفَ لاَ يَتَفَكَّرُ فِي مَعْقُولِهِ فَيُجَنِّبُ بَطْنَهُ مَا يُؤْذِيهِ وَ يُودِعُ صَدْرَهُ مَا يُرْدِيهِ».[1] فرمودند من تعجب می‌کنم برای کسی که اهل تفکر و اندیشه در خوراک خود هست، چطور در غذای روحش تفکر نمی‌کند. مأکول غذای جسم است. بهداشتی باشد مسموم نباشد. مانده نباشد. معقول غذای روح است. بحثی در اتحاد عاقل و معقول در فلسفه و حکمت هست که همه یکی هستند.[2] معقول نماد روح است. گاهی انسان در غذاهای جسمانی‌اش تفکر دارد ولی در غذاهای روحانی‌اش تفکر ندارد. آنچه شکمش را مبتلا می‌کند پرهیز می‌کند، مثلا در بیماری کرونا مراعات می‌کند که مبتلا نشود ولی وعاء‌ علمش آنچه او را پست و خار می‌کند انجام می‌دهد. باید انسان همان طور که مواظب غذای جسمش است مواظب غذای جانش هم باشد. ابزار جسمانی ما ابزار قوای روحانی ما است. چشم و گوش و این ابزار همه ابزار هستند برای روح ما. ما گاهی تشبیه می‌کنیم چشم و دو گوش و دهان را که پنج بندر وجود انسان است. از همه مهم‌تر همین دهان است. انسان باید مراقبت باشد این خوراک جسمانی تبدیل به خوراک معنوی می‌شود. علم را از هر کس نمی‌تواند بیاموزد. باید ببیند این اندیشه‌ها از چه کسی است؟ مسموم هست یا نه؟ از شبهه علمی و شهوت عملی آلوده نشده باشد. هر چیزی را نباید بنویسد و بخواند. ﴿فَلْيَنْظُرِ الْإِنْسانُ إِلى‌ طَعامِهِ﴾[3] خداوند فرمود انسان باید به طعامش نگاه کند؛ این طعام، اعم از طعام جسم و جان است.

2- توصیه‌ای مهم به حوزه‌های علمیه و مراکز علمی

امام باقر (علیه‌السلام) در ضمن تفسیر این آیه شریفه که کلمات معصومین تفسیر واقعی قرآن است، فرمودند: «عِلْمُهُ اَلَّذِي يَأْخُذُهُ عَمَّنْ يَأْخُذُهُ».[4] از چه کسی می‌آموزد؟ چه می‌آموزد؟ به چه کسی می‌آموزد؟ بد آموز نباشد. فکرش را تا ابد اسیر نکند. همه والدین به خصوص حوزه‌های علمیه مد نظر داشته باشند که اندیشه مردم دستشان است، هر چیزی به خوراک فکری مردم وارد نشود. جهاد علمی بالاتر از جهاد‌های دیگر است. اینکه انسان شبهات را جواب دهد. شاید دشمن از این مسائل مستحدثه مانند کرونا بخواهد سوء استفاده کند. همان‌طور که توصیه‌های بهداشتی را رعایت می‌کنیم و جسممان را سالم نگه می‌داریم باید روحمان را در حوادث واقعه مراقبت کنیم و با تهجد و توسل و تقوا بیمه کنیم. ﴿اتَّقُوا اللَّهَ وَ يُعَلِّمُکُمُ اللَّهُ﴾[5] اول تقوا است و اگر بود علم هم می‌آید. علمی که بعد از تزکیه باشد و آموزشی که بعد از پرورش باشد، خوراک روح هم وارداتی مانند آن که حضرت حق می‌خواهد می‌شود.

3- فرزند صالح، نتیجه‌ی روزی حلال

اگر واردات روح پاک باشد صادرات هم خوب می‌شود و فرزندان صالح. امام صادق (علیه‌السلام): «كَسْبُ الْحَرَامِ يَبِينُ فِي الذُّرِّيَّةِ».[6] رزق حرام در نسل انسان خود را نشان می‌دهد. رزقنا الله ایانا و ایاکم که هم مراقب جسممان باشیم و هم مراقبت روح داشته باشیم و کشیک نفس بکشیم.